18-10-13

Hoffelijkheid.

Mijn mannetje en ik wonen op het platteland, in een krinkeldewinkelstraat die van het begin tot het einde, 5 km lang is, met twee onderbrekingen.

Als ik dus naar de autostrade moet om naar Menen te rijden, moet ik ze helemaal voorbij. En de straat is zo smal, dat je het moet hebben van hoffelijk zijn, ( en aan de kant gaan rijden als er een tegenligger afkomt) Hier en daar zijn bermen waar we op kunnen, om een beetje "hoffelijk" te zijn voor onze tegenliggers. Dat doe ik altijd als ik me op een berm kan zetten. De meesten steken dan hun hand op en ik zwaai vriendelijk terug. Want dat een mens niet schoon is, daar kan je niets aan doen, maar vriendelijkheid, daar kan je wel iets aan doen.

En eerlijk, ik probeer altijd vriendelijk te zijn, tenzij iemand het bloed van onder mijn nagels haalt en ik een slechte dag heb! Want ik beweer ook niet dat ik "superwoman " ben hé, hoor je mij niet zeggen!

 

Maar sommigen vinden het niet nodig om even aan de kant te gaan, want ze rijden met een grote camion, en ik ochere, met een klein autoke, dat ik zie schudden en beven uit angst voor het grote monster.

Maar het zijn niet  allemaal lomperiken op de wereld, sommigen zijn wel galant en maken plaats zodat ik men kleine Freja, mooi voorbij kan rijden! En dan steek ik altijd mijn handje op, t goeie voorbeeld geven hé.

En als iemand zijn hand terug op steekt, me zelf een glimlach schenkt , wel dan ben ik tevreden.

 

Deze namiddag ben ik naar de kappersschool geweest, om mijn haar te laten brushen. Ik kwam nogal laat aangeklungeld, met mijn stok uiteraard. Alle stoelen waren volzet door "vrouwen", ok, de meesten waren zestigers , maar toch!  Ineens werden ze allemaal tegelijk door tijdelijke blindheid geslagen. Want niemand zag, dat ik me daar in een hoekje stond te drummen, om toch maar rechtop te blijven. Niemand zag, dat ik mijn stok nodig had, om mijn evenwicht te bewaren. En inderdaad, niemand bood me een  zitplaats aan.

Ik overwoog om op de trap te gaan zitten, maar verwachtte hilarische taferelen om recht te krabbelen als een aan wal gespoelde orka. En , eerlijk, ik gunde het de dames niet om hen een lachmoment te schenken , nah! Maar ik heb er mijn namiddag niet door laten verpesten! Ook dat gun ik ze niet. Voila.

En ik ga daardoor niet verbitterd worden en zelf onvriendelijk gaan doen, neen, ik blijf lekker vriendelijk. Want zelf ga ik me niet verlagen tot de rangen van de vrouwen van deze namiddag!

15-10-13

Een dagje moeder en dochteren!

Ja, ik probeer het af en toe te doen, meer tijd maken voor mijn dochter, aangezien ze momenteel niet gaat werken, lukt het ons makkelijk om af te spreken. Geen files, geen parkeerproblemen voor ons, we namen beiden de trein.

Onhandig als ik was, tja, volgens mijn dochter ben ik nerveuser en onhandiger dan voorheen. Ja, onhandig als ik was, had ik al gestruikeld op de trappen van t station, omdat ik me moest haasten om de trein te halen.

 

En de hele dag, was ik druk bezig, met drukdoend onhandig te zijn en alles te laten vallen, om te smijten, en kleding van kapstokken te laten glijden. Hm, misschien zit die nieuwe medicatie daar voor iets tussen, hoewel ik die deze morgen in mijn haast ben vergeten. Of misschien kwam het net door het "niet" nemen van meds. Maar soit, het was leuk! En hoewel het regenachtig was, had ik veel te warm met mijn regenjas waar ik gisteravond nog de bijpassende fleece in gemonteerd, die bij het bezoek aan onze eerste winkel al terug mocht de-monteren, omdat ik al in vuur in vlam stond, letterlijk dan. Veel te warm!

En ik had al een zakje waar ik moest voor zorgen en gelukkig nam mijn dochterlief die van mij over, zodat ik daar al niet moest voor zorgen.

We namen de tijd in the New look, de lievelingswinkel van mijn dochter! Dat dit een Engelse keten is zal er ook wel voor iets tussen zitten. Wonder boven wonder heb ik er ook iets gevonden. Een zwarte zachte warme trui om te laten open hangen, die als een soort jasje kan dienen op een kleedje of zo.

 

Na de New look van boven tot onder aan onze blik te onderwerpen, beseften we dat het al twee uur was en we eindelijk honger hadden! Hoewel het niet goed pastte in mijn dieetproject kozen we voor de snelle bediening in Pizzahut omdat het per slot van rekening al 14h was. Ik smeet me op het pizzabuffet en dochterlief genoot van een vegetarisch canelloni met spinazie en nog allerhande garnituur .

 

De rest van de winkels hebben we eindelijk snel afgehaspeld, wegens "te duur", " onze smaak niet" en ik mijn eigen geval, "hier pas ik niet in!"

 

 

Bovendien begonnen mijn voeten lastig te doen en we zijn op t gemakske teruggekeerd naar het station. We schoven beiden aan , aan een verschillende koffiekraampje, omdat ik de laatste Starbucks niet goed verwerkt had en ik dacht meer deugd te hebben van een ander merk. Maar niets was minder waar! Stationskoffie is precies mijn ding niet. Ik ben thuisgekomen met koppijn vanwege te royaal met parfum te spuiten in de Inno, een draaierige maag en nu zit ik met een ongelooflijke hik. Ik kom alleen nog uit mijn zetel om te pijamatteren, iets te drinken te nemen, een plas te doen, en voor de rest, ga ik eens lekker naar thuis kijken si en eens kijken wat er nog zo makkelijk zal ingaan. Maar ik heb een flauw vermoeden dat ik me morgen wel eens ziek zou kunnen voelen.Niet erg, dat pakken we erbij, vandaag was leuk. En morgen?? Tja dat zien we dan nog wel weer!

18:54 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (8) | Tags: dochter, winkelen in brugge, shoppen, pizzahut |  Facebook

13-10-13

Gesloten blog.

Chrissebie zat met een ei, al en tijdje! ¨Problemen die aan fibro geraleerd worden. Ernstige problemen, waar ik niet met de eerste de beste mee wil praten.

En al zeker niet met mannen tenzij ze zelf fibro hebben. Ja mannen, het gaat over seks! Maar ik maak er geen grappen en grollen over. Het is pure ernst.

Zo heb ik een gesloten blog aangemaakt en ja dat kan nu zelf bij skynetblogs!

Om op mijn gesloten blog te bekijken, mag je me mailen voor het paswoord. Maar misschien hebben andere lotgenootjes er wat aan , om ook hier op dat vlak iets over te lezen, want seks is vaak taboe , niemand spreekt daar graag over en ik wil al zeker niet dat er grappen en grollen van gemaakt worden.

De voorwaarde om mijn login en paswoord te krijgen is;

dat je een blogster bent die al regelmatig reageert op deze blog. Dat je "vrouw" bent.

Of dat je ook fibromyalge hebt , cvs, of één of andere ziekte waardoor je ook met die problemen te kampen krijgt.

Sorry mannen, jullie komen er niet in.

Ik beslis zelf wie ik toelaat of niet en ik hoop dat jullie daar begrip voor hebben omdat het een heel fragiel onderwerp is.

 

 

13:47 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook

11-10-13

Als ik eens zot mocht doen!

Wij spelen hier niet met de lotto! Omdat ik telkens ontgoocheld ben als ik 5 euro heb buitengesmeten heb voor niets en ik voor die vijf euro beter iets had gekocht. 

De kans dat je niet wint is immers duizenden keer groter dan de kans dat je wel wint!

Maar gisteren kwam mijn mannetje thuis en hij had in het station van Gent twee formulieren gekregen, waar je gratis twee vakjes mag invullen. Er zat een leuke balpen mee, met een bol op de balpen waarin kleine bolletjes zitten met alle lottonummers. Je kan daar leuk mee schudden en dan vallen er zes bolletjes in een gleuf. 

Wel op die manier heb ik mijn twee vakjes ingevuld. En Ons Chrissebie begint met al haar fantasie al snel te dromen over de grote pot! 

En wat ik het eerst zou doen als ik een gigantisch bedrag zou winnen. Dromen we daar allemaal eens niet over?

Ik zou in paris xl al mijn lievelingsgeurtjes gaan kopen. Ze zouden nogal kijken als ik een twintigtal parfums aan de kassa zou zetten. IK zou eens goed gaan winkelen naar een deftige zaak voor mensen met een maatje meer. Heel mijn wintercollectie aanvullen.

Mijn blogvrienden eens uitnodigen om samen iets "zots " te doen, iets waar we eens goed kunnen lachen en achteraf bekomen in een gezellig toprestaurantje waar ik ze zou trakteren op "eten waar je al lang van gedroomd hebt! "

Een deel zou ik aan de kinderen schenken en ik zou een week safari in Kenia boeken met aansluitend een weekje Zanzibar. En de rest van het geld zou ik onmiddellijk voor een jaar vastzetten op de bank, om niet helemaal zot door de bocht te vliegen.

Aja, en ik zou nog de vliegtuigtickets betalen voor mijn zoon en schoondochter, zodat zij naar Belgie kunnen komen.

Voor de rest zou ik gewoon verder leven, het leven zoals het is. En misschien zou ik plannen maken om een nieuw huis te bouwen die helemaal aan mijn wensen voldoet, en aangepast is aan mijn en ouden dag; Een praktische badkamer met een toffe inloopdouche. 

Maar ik zou vooral zorgen dat ik niet van stapel loop en ik mijn voetjes op de grond hou. Ik zou nog verder naar het koekoeksnest gaan en daar een schenking doen om nieuw knutselmateriaal te kopen.

In gedachten ben ik alweer sinterklaas aan t spelen. Daar zou bij mij het grootste gevaar schuilen. Ik zou iedereen wel willen plezier doen. 

Gelukkig is er mijn mannetje die me wel eens uit de lucht pikt terwijl ik aan een aanval van vliegende gedachten lijd.

En met wat zou ik jullie plezier kunnen doen???

11:15 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) | Tags: lotto, plezier doen, grote pot, parfum, een maatje meer. |  Facebook

09-10-13

Nieuwtjes uit het koekoeksnest!

Toen ik voor het eerst "het koekoeksnest " binnenstapte, bonzde mijn hart en sloegen mijn hersenen op hol en dacht ik WTF, moet ik hier gaan doen. 

Ik zag een bont allegaartje van mensen met allemaal een andere achtergrond, andere problemen. Er was Sientje, die bijna blind was. Roosje met haar scherpe stem en haar huilbuien. Bea de alweter waarmee ik van de eerste dag al kritiek van kreeg. De mannen die meestal zitten te kaarten, en Boris die altijd mee knutselt als er een workshop is.

Ik zat daar mijn juwelen af te werken, met een rode kop van schaamte, alsof ik daar niet op mijn plaats zat, tussen die koekelaars. Ik voelde mij daar te goed voor en kreeg ook vaak die opmerking van vrienden die me kennen.

Nu vier maanden later ben ik blij dat ik er naartoe kan. Kan ik overweg met de mensen, ken de meeste bij naam. Heb al een paar lotgenootjes ontdekt en het belangrijkste van al. Het breekt mijn dag, ik ben hier weg uit dat veel te stille huis!

Ik krijg langzaam aan meer taken , taken die ik aankan welteverstaan. Want ze weten wel dat ze me niet moeten vragen om tafels te versleuren en zo.

Gisteren mocht ik hun kleinschalige tweedehandswinkeltje open houden. En eerlijk, ik heb me geamuseerd. Er kwam constant volk over de vloer, ik kon me als verkoopster weer eens uitleven. Maar ik merkte ook dat het me niet meer zou lukken om professioneel te lukken om als verkoopster te werken. Ik kon niets van de grond rapen als er iets gevallen was. Ik had moeite om mijn kassa bij te houden. En daar ben ik dus heel erg bang voor, dat die dingen niet meer lukken. Veel mensen betaalden met kleingeld , centjes en twee centjes. En eerlijk, ik moet daar echt wel mijn koppetje bijhouden. En ook mijn tempo is bijlange niet meer wat het was vroeger toen ik zelf nog een winkel had en als een dartele hinde bijna over mijn toog sprong. 

Morgen mag ik helpen in de keuken. koude schotels maken, het is maar dat, maar ik kan ook niet meer opdienen of met zware borden sleuren, en hopen afwas doen, dat gaat niet meer. 

Maar het is fijn om toch nog eens het gevoel te hebben dat ik nuttig ben in de maatschappij.

Sommige dagen kan je daar ook werkjes doen, tegen een minieme vergoeding. En ook daar werk ik graag mee, voor dezelfde reden, het gevoel nuttig te zijn. En even uit de dagelijkse sleur van thuis te zijn.

Het koekoeksnest gaat open om 14 uur en sluit om 16.30. En tussenin is er nog een pauze van een half uur. Dat betekent concreet dat ik daar welgeteld twee uurtjes werk. En dan nog helemaal op mijn tempo, traag dus.

Ik moet regelmatig mijn armen eens laten rusten, of eens rondlopen en daardoor besef ik dat ik zo'n kleine werkjes, zoals agendaatjes in een plastieken kaftje steken, ook niet professioneel kan gaan doen. Voor een baas moet je presteren, zo veel mogelijk werk verzetten in een uur. Wel dat gaat niet. En ik leg me er dan ook bij neer dat gewoon werk niet meer voor mij weggelegd is.

Na twee dagen "werk" zat ik al met een overbelasting aan mijn schouders .  Het lukt met niet om elke dag naar het nest te gaan, wil ik hier thuis nog zorgen dat er eten op de plank komt. 

Maar ik voel me goed, en gisteren aan het breien geslagen, zodat ik eens wat anders doe dan op de computer te tokkelen. En eerlijk, laat me maar gaan in mijn nestje, ik ben er graag nu en ik ben ondertussen de mensen gewoon met hun eigenaardigheidjes. Wedden dat zij ook wel rariteitjes aan mij ontdekt hebben!

07-10-13

Tien minuten pijn.

Vandaag hadden mijn mannetje en ik een gesprek gevoerd over pijn. Hij hoort me heel vaak ai en aw zeggen, maar we besteden daar eigenlijk geen aandacht meer aan. Hij vraagt daar nooit geen uitleg meer over, waar het pijn doet en hoe het voelt. Laat ons zeggen dat we er beiden voor een stuk hebben mee leren leven. Voor een stuk word ik het gewoon om pijn te hebben, maar daarom is het uiteraard nog altijd niet leuk! 

Uiteraard zijn er vaak de ondraaglijke pijnen die ik moet zien te temperen met pijnstillers . Een deel van de erge pijnen heb ik onder controle door het nemen van andere medicatie.

Maar mijn mannetje vroeg vandaag, wat "voel" je dan eigenlijk. En ik heb eens mijn pijn voor tien minuten ge-analiseerd, bewust geluisterd naar wat mijn lichaam zei en ik pen dat hier even neer . Niet om medelijden op te wekken hoor, ik ben geen zielepoot. Maar gewoon informatief, omdat veel mensen niet weten wat ze moeten voorstellen als ik zeg, fibro is altijd pijn hebben. Dat is informatie geven waar eigenlijk niemand iets mee is. Vandaar onderstaande tien minuten pijn-analise.

Ik parkeer mijn wagen . Trek mijn rem aan, wat me een snok in mijn arm geeft alsof er iemand aan een pees trekt.

Ik probeer de deur open te zwaaien wat me pas de tweede keer lukt, door gebrek aan kracht in mijn linkerarm. Mijn arm doet pijn langs de binnenkant van mijn arm. Er is de constante zenuwpijn, zoals tandpijn, maar dan wel getemperd door medicatie die ik neem. Maar toch "voel " ik nog die pijnen, maar ze zijn verdraagbaar. Die zenuwpijnen zijn een constante dag en nacht, ze zijn er altijd.

De deur van mijn wagentje open gekregen, even een adempauze nemen, mijn stok erbij nemen , mijn handtas nemen en over mijn schouder hangen. Mijn schouder . Ik zet mijn linkerbeen uit de wagen, mijn linkerbil protesteert, er gaat een scheut door mijn bilgewricht, die doorstraalt tot beneden in mijn kuit.

Mijn kuiten zijn in constante toestand van net voor een kramp, maar gelukkig komt het zelden tot echte krampen, gelukkig maar!

Ik trek met mijn ander been met mijn arm uit de wagen . Een krakend gevoel en een pijnscheut . Ik flap er een ai uit!

Ik sta op mijn pootjes, met mijn stok. Mijn lijf voelt geradbraakt , alsof ik een hele nacht op een koude vloer heb geslapen. Ik voel me vooral heel oud.

Kranig stap ik het voetpad op. De eerste stappen mank ik heftig, maar na een tijdje ebt de stijfheid wat weg. Ik bel aan de deur, ik heb mijn bestemming bereikt!


21:32 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (10) | Tags: fibromyalgie, pijn, ervaring |  Facebook

06-10-13

Ode aan mijn mannetje!

Mijn Wimmeke moest gisteren gaan scheidsrechteren naar Oostende en ik bedacht om eens mee te gaan en eens lekker te gaan winkelen.

Het was schitterend herfstweer en een beetje beweging zou me goed doen! Maar o wee, dat was naast de grote meute volk gerekend die zich voortdrumde zonder omzien, ik kreeg her en der een djoef in mijn zij, waardoor ik bijna omviel, kinderen sprongen zomaar voor me. Ik raakte soms niet door de meute om een winkel binnen te gaan.

Er was ook kermis in de stad en het leek of iedereen tegelijk op de draaimolen wou. Maar soit. Ik liet de kermis links liggen. Mijmerde nog even over de tijd dat ik de wild mouse "te gek vond. Maar ik het nu niet meer waag daar op te zitten, wegens de heftige schokken die je daarin krijgt. Maar ik blijf glimlachen om het feit, hoe ik daarin zit te tieren als de heks van Beselare herself.

Halverwege de Kapellestraat begon ik al ferm te manken, maar ik ging dapper verder, winkel in, winkel uit, eens mijn goesting kijken! 

In de C&A kocht ik een oranje t shirt en een gilet met veel blauw en oranje in. Bij Ms mode kocht ik een colltruitje die ook onder deze gilet paste.

Nog twee sjaaltjes aan de haak geslagen aan een marktkraam waar de sjaaltjes werder verkocht aan 2 euro het stuk.

Maar o wee, het passen van iets was een huzarenstuk zonder mijn mannetje! Hij die normaal mijn handtas overneemt, mijn stok, en mijn jas en lief mijn zakjes met aankopen draagt.

Het vroeg heel veel energie van mij om het allemaal zelf te verzamelen ergens aan een kapstop hangen als ik een jas wou passen. En dan moest een vrouw persé aan het rek zijn , waar ik net mijn spullen heb aangehangen. Kletst die stok regelmatig tegen de grond, waardoor ik het gevoel krijg dat plots al het  C&A -volk zijn hoofd naar mij draait! Gelukkig is de tijd dat ik dan rood aanliep voorbij. 

En ik ben eerlijk niet tot het einde geraakt. Ik moest er rekening mee houden dat ik ook nog terug moest tot het punt waar ik met mijn mannetje had afgesproken. 

En eerlijk, ik miste gezelschap, ik miste iemand die me advies kon geven, over kleuren, over maten, en iemand die de boodschappen voor me droeg.

En ik besefte maar nog eens al te goed wat mijn Wimmeke voor mij doet, in stilte, zonder morren en ik weet dat ik het verdomd goed getroffen ben met hem.

Ik hou van je lieverd!