19-05-17

Piep

Piep,

Hier ben ik nog eens! 

Lang geleden zeg je? Inderdaad! Het gaat ondertussen een stuk beter met mij! Ik ben nog steeds niet in staat om te werken. Maar mijn lijf is terug leefbaar geworden. De helse pijnen zijn verdwenen. Ik heb dit te danken aan het volgen van het paleodieet! 

Nooit gedacht dat er zo'n wonders bestonden! Gemakkelijk is het niet! En ondanks mijn succesformule krijg ik het aan mijn lotgenoten niet verkocht! 

Ik heb nog niemand kunnen bewegen om het zelf te proberen. Soms heb ik het gevoel dat ik als een koene ridder door het land moet trekken, om mijn succesverhaal uit de doeken te doen. Mijn mond, mijn eigen verhaal als lans. Mijn harnas aan, om de kritiek in te kunnen dijken. Kritiek die ik soms krijg , vooral veel ongeloof . Maar soit! 

Neen, makkelijk is het niet! En ik ben zeker niet perfect en ik slaag er ook sommige dagen niet in, om het helemaal suikervrij, lactose en granenvrij te houden. Geen makkie hoor. 

Maar ik kan het niet maken om mijn lichaam opnieuw te verkloten door terug te gaan eten als vroeger! Ik ben ook afgevallen. 

Enfin, ik ben een jojo! Ik viel twintig kilo af, kwam er terug 10 bij en ben er nu al terug 3 afgevallen. Het gaat dus met ups en downs.

Af en toe las ik periodes in waar ik het niet zo nauw neem met de paleoregeltjes, waar ik nood heb aan een boterham , of een krokant pistoleke, meestal in het weekend dan.

Maar we ploeteren voort en dan probeer ik te denken aan de helse ondraaglijke pijnen waarover ik hier vroeger vaak schreef. Of ik denk aan de momenten dat ik moedeloos was en me afvroeg of het leven eigenlijk nog zin had. Wel , ik kan antwoorden met een dikke ja! Ja het heeft zin! En ik slaag er in, om terug leuke dingen te doen. Al zal ik nooit meer de Chrissebie van vroeger zijn. Ik weet begot niet meer hoe het voelde om volledig pijnvrij te zijn. Pijn is een gewoonte geworden. Al is er natuurlijk, pijn en pijn. Pijn zoals ik vroeger had, die kan je niet gewoon worden. De pijn die ik nu heb wel. Ik kraak en ik spok, kan nog altijd niet lang klussen na elkaar, hou me nog steeds aan de 20 minuten regel en dat kan perfect voor mij! Leve Paleo, je hebt mijn leven gered! Thanks!

10:50 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

20-12-13

Chrissebies kerstcadeau!

Ja, eergisteren viel mijn kerstcadeau uit de lucht! Beter gezegd in de postbus;

Ik mag aantreden op 20 januari naar het risiv in Brugge. Ja, de adviseur in Tielt heeft negatief advies doorgestuurd naar de grote bazen, en ik mag op onderzoek.

Naar het schijnt zijn dat geen onderzoeken, maar mensomwaardige vernederingen.

Ik heb daar echt al stunten over gehoord, en het maakt me niet vrolijk. 

Anderzijds mag ik met mijn hand op mijn borst eerlijk zeggen, dat het me absoluut niet zou lukken om te werken in een normaal werkcircuit. Hoe graag ik dat ook zou willen.

Het ergste dat ik me zo moet weren om het recht te behouden om "ziek " te zijn.! Erg vind ik dat!

Maar ik probeer er me niet druk over te maken. Ik zie wel wat er komt en als ze daar in Brugge beslissen dat ik terug kan gaan werken! Ik denk dat ze me daar zelf wel geen jobke zullen geven! 

Ja, de adviseur zegt dat ik het maar al te goed kan uitleggen, maar hij beseft niet dat ik maar aan één stuk doorraas gewoon uit zenuwachtigheid.

En der is nu eenmaal iets waar ons Chrissebie in is, en dat is babbelen, maar het betekend niet omdat ik goed kan babbelen dat ik ook gezond ben, was dat maar zo, k zou zo blij zijn!

19:52 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (9) | Tags: risiv, adviseur |  Facebook

18-12-13

Mijn werkprestaties.

Ja, ik heb hier ooit een blogpost geschreven , over "uit werken" Dat ik het nooit meer zou noemen dat ik ooit nog wil werken. 

Maar nog steeds kruipt die microbe waar ze niet gaan kan! En ik probeer het nog steeds, door twee tot drie keer vrijwilligerswerk te doen in t koekoeksnest.

2.5 uurtjes weg van huis en heel t huis staat op zijn kop.Ik heb me moeten haasten, om huis op te ruimen, kopies met Elisabeth te gaan nemen, spaghettisaus klaar te maken voor s avonds. strijken, en wat eten! 

En in al mijn gejaagdheid was ik dan nog misreden ook. Vraag me niet hoe of waarom, maar ik was op weg naar Roeselare in plaats van naar Tielt, en mijne frank is pas gevallen, als ik al meer dan tien minuten verkeerd aan het rijden was! 

Ik kwam daar dus al te laat aan. Gevolg, holder de bolder, al mankepotend naar het werkatelier. Vergeten om mijn blauwe schijf aan mijn venster te leggen in mijn wagentje! Valt mijne frank een uur later. Nog eens terug manken, en merken dat ik al te laat ben. Gelukkig bedraagt de boete "maar " 10 euro, want anders had ik er behoorlijk pissed om geweest! 

Om 16.30 snel  naar de lidl crossen, met heel veel pijn in mijn schouder wegens, ja supermoeilijk werk (not) etiketten op enveloppes plakken!

De lidl doorcrossen, en thuiskomen zonder kaas voor op de spaghetti! Ja t was me t dagje wel. En eerlijk toen ik na het samen opruimen van de keuken neerplofte in de zetel besefte ik maar weer eens dat ik nooit nog "deftig werk zou kunnen leveren"! 

Maar de grootste klap was, te ondervinden hoe het met mijn geheugen gesteld is; Ik word daar zo opstandig om ! Want ik voel me daar ontzettend dom door! Ik word er ook vreselijk onzeker door en krijg angst om verkeerde berekeningen te maken, verkeerde stortingen te doen. En zo raak je uiteraard in een gigantische vicieuze cirkel! En ik ben helemaal niet gek op vicieuze cirkels. 

Ik hoor hier vaak gezucht om dat ik bepaalde dingen twee keer moet vragen omdat ik het antwoord al vergeten ben! Daar zou je nu toch je haar uit je kop door uittrekken. 

En winkellijstjes maken, helpt wel voor een deel, want , of ik raak het briefje kwijt, laat het op de tafel liggen, vergeet dat ik het mee heb, en ik sla gegarandeerd wat over! Zucht! 

25-11-13

En we draaien met de heupjes en we zijn zo blij!

Straks ga ik op controle naar de heupjesdokter! Ik heb veel zin om zijn kabinet binnen te springen, met een zwiertje in de heupen! Want een wonder is geschied! Ik ben sinds verleden week pijnvrij; Tenminste wat de pijn in mijn heup betreft. De fibropijntjes blijven uiteraard. 

Maar ik wandel voor het eerst weer zonder mijn stok, en mijn beste maatje treurt er niet om. 

Ik neem hem veiligheidshalve toch altijd mee in de wagen. Tot nu toe heb ik slechts kleine afstanden gewandeld. De tour van de lidl, die ik vroeger niet stokloos kon aflopen.Eigenlijk heb ik meer zin, om het doktersbezoek af te blazen, maar bon, afspraak is afspraak. 

Ik weet uiteraard niet hoe lang mijn prille geluk zal duren, want de cortisonespuit doet zijn werk. En ik weet niet wanneer de pret uit zal zijn. Maar we zijn in feeststemming en gaan daar voorlopig eventjes niet aan denken.

Alleen zit ik nog steeds opgezadeld met die vervelende kuch in mijn keel, ik geloof dat het een pad is in mijn keel in plaats van een kikker! Echt niet te doen.

Ik dacht dat het aan mijn schildklier lag, maar bloed is getest en alles bleek in orde! Jammer genoeg, want ik had stiekem gehoopt dat ik er met een pilletje vanaf zou komen, en dat ik ook een boosdoener had gevonden voor mijn gewichtistoename, nml ook mevrouwtje schildklier. 

Toeme, en ik die dacht dat ik mijn overtollige kilo's ook ging kunnen bestrijden met één euthyrokske per dag. Damn. Maar ik ga toch eens die knop moeten kunnen omdraaien! Maar eerst het gevecht tegen mijn grijze zone winnen. En ik kan geen twee oorlogen tegelijk uitvechten , nietwaar! Of maak ik mezelf wat wijs???



18-11-13

Voer voor Psychologen!

En toch blijf ik erbij dat mijn "grijze zone-depressie" ontstaan is bij mijn whiplash. Wat is er precies verandert met ons Chrissebie.

Wel , vroeger kon ik geweldig genieten van de mooie dingen des levens, kleine dingen, grote dingen, maakt niet uit. Ik kon heel lang teren op een leuk weekend, een gezellige uitstap. Een avondje bioscoop. Het maakte me instant vrolijk en ik kon dat gevoel heel lang aanhouden. Ik kon er weer een tijdje tegen.

Maar nu ik mezelf eens onder de korrel heb genomen ,merk ik dat dit sinds een hele tijd, niet meer zo is. ( sinds de whiplash ). Nu valt het gelukszalig gevoel na de geluksbeleving direct weg. En dat , That's not me!

En dat verontrust me! Ik wil niet eeuwig in de grijze schemerzone wonen! Ik wil terug licht en kleuren in mijn leven. Ik wil mijn ongedwongen vrolijkheid terug. Mijn enthousiasme om weken op wolkjes te lopen na een gezellig weekend, of een geweldig etentje . Ik wil mijn inspiratie terug, mijn fantasierijke gedachten. Ik wil de terug de lichtheid van mijn bestaan ervaren.

Gisteren zat ik hier maar te zitten, en te tokkelen op mijn laptop. Precies of ik zat te wachten op een beetje vreugde die uit dat machien zou komen! Constant Facebook schecken , mails checken , om te zien of er ergens iets vrolijks te lezen viel.

Wel de vrolijkheid was maar povertjes. Heel veel geklaag op de verschillende fibrogroepen die ik volgde. Met het gevolg dat een mens al depri zou worden al die berichten te lezen.

Dus heb ik daar vandaag iets aan gedaan. Het me uit al die groepen verwijderd, heb eens gekuist in mijn zogezegde vrienden. En iedereen die er nu nog op staat, zijn mensen waar ik wat interactie mee heb, en mensen waarvan ik het leuk vind dat ze op mijn facebook staan.

Voila, opgeruimd staat netjes. Want het leven is meer dan fibromyalgie. En ja, ik wil daarnaast ook nog "leven", nog lachen, en nog dingen ondernemen.

 

 

19:38 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (9) | Tags: depressie wegens whiplash |  Facebook

16-11-13

There we go again!

Allee, het gaat beter met mijn heup. De helse nachtelijke pijnen zijn verdwenen. En ik zou zo graag een beetje de schade inhalen van het werk dat is blijven liggen.

Maar het ontbreekt me aan energie! Ik raak niet vooruit, kan mezelf er niet toe aanzetten om de koe bij de horens aan te pakken.

Verleden week wou ik een afspraak maken met de huisdokter, maar dat kon niet. Maar ik probeer zeker langs te gaan, deze week. Ik wil dringend mijn leverwaarden laten controleren en mijn schildklier. En mijn maag doet ook maar vreemd, veel last van reflux, super opgeblazen gevoel, en uiteraard overgewicht!!

Ik mis de spring in t veld die ik was, doe mijn best om ze terug te vinden, maar het lukt maar niet. Misschien steek ik te veel energie om haar te zoeken.

Zeker deze wek een afspraak maken!

gezaag, mezelf opfretten, slechte schildklier

06-11-13

Kom binnen!

Kom binnen, kom binnen , het circus gaat beginnen! Ga zitten in de kring, of pak ne stoel en bekijk dat stukske mens vol zelfbeklag! In het midden tussen het feestgedruis van circusklanken, zit ze daar de zielepoot, te janken als een klein kind, dat zich gesneden heeft aan een scherpe steen! Geen kind is dat! Een vrouwmens stevig gebouwd, met grote handen, lange benen, waarvan je denken zou , die kan de wereld aan! Ze zit tussen twee vrolijke acts in, vroeger was ze zelf een clown, een koorddanser en ijslollieverkoopster! Vriendelijk verkocht ze ijs aan de drummende massa's kinderen. Geduldig en blijvend lachen. Vandaag is er geen lach, geen vrolijke snoet, zelfs geen blosje rood op de wangen. Er is alleen pijn en wanhoop en gebrek aan levenslust! Zichzelf ergens verloren in het dwalen tussen goede en kwade dagen. ER is alleen nog de uitzichtloosheid, die grijnzend naar haar lacht, en met een vals zoetgevooisde stem en kreunt , je raakt me nooit meer kwijt. Lang heeft ze blijven koorddansen, tot haar benen het begaven, en ze op haar smoeltje lag. Maar mankend kon ze clown nog spelen. Steeds minder vaak raakt ze nog in die kleren, en vergeet de blos te zetten op haar wangen. Kijk haar daar midden de piste hopeloos te zijn. In de verte hoort ze valse circusdirecteur, die roept dat ze niets meer kan! Ik kan niet uit dit circus weg, maar ik wil nu wel van die piste weg! Om op te blinken mijn wangen, en mijn grote schoenen weer aan te doen, en verder te gaan met de leuke dingen.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende