18-12-13

Mijn werkprestaties.

Ja, ik heb hier ooit een blogpost geschreven , over "uit werken" Dat ik het nooit meer zou noemen dat ik ooit nog wil werken. 

Maar nog steeds kruipt die microbe waar ze niet gaan kan! En ik probeer het nog steeds, door twee tot drie keer vrijwilligerswerk te doen in t koekoeksnest.

2.5 uurtjes weg van huis en heel t huis staat op zijn kop.Ik heb me moeten haasten, om huis op te ruimen, kopies met Elisabeth te gaan nemen, spaghettisaus klaar te maken voor s avonds. strijken, en wat eten! 

En in al mijn gejaagdheid was ik dan nog misreden ook. Vraag me niet hoe of waarom, maar ik was op weg naar Roeselare in plaats van naar Tielt, en mijne frank is pas gevallen, als ik al meer dan tien minuten verkeerd aan het rijden was! 

Ik kwam daar dus al te laat aan. Gevolg, holder de bolder, al mankepotend naar het werkatelier. Vergeten om mijn blauwe schijf aan mijn venster te leggen in mijn wagentje! Valt mijne frank een uur later. Nog eens terug manken, en merken dat ik al te laat ben. Gelukkig bedraagt de boete "maar " 10 euro, want anders had ik er behoorlijk pissed om geweest! 

Om 16.30 snel  naar de lidl crossen, met heel veel pijn in mijn schouder wegens, ja supermoeilijk werk (not) etiketten op enveloppes plakken!

De lidl doorcrossen, en thuiskomen zonder kaas voor op de spaghetti! Ja t was me t dagje wel. En eerlijk toen ik na het samen opruimen van de keuken neerplofte in de zetel besefte ik maar weer eens dat ik nooit nog "deftig werk zou kunnen leveren"! 

Maar de grootste klap was, te ondervinden hoe het met mijn geheugen gesteld is; Ik word daar zo opstandig om ! Want ik voel me daar ontzettend dom door! Ik word er ook vreselijk onzeker door en krijg angst om verkeerde berekeningen te maken, verkeerde stortingen te doen. En zo raak je uiteraard in een gigantische vicieuze cirkel! En ik ben helemaal niet gek op vicieuze cirkels. 

Ik hoor hier vaak gezucht om dat ik bepaalde dingen twee keer moet vragen omdat ik het antwoord al vergeten ben! Daar zou je nu toch je haar uit je kop door uittrekken. 

En winkellijstjes maken, helpt wel voor een deel, want , of ik raak het briefje kwijt, laat het op de tafel liggen, vergeet dat ik het mee heb, en ik sla gegarandeerd wat over! Zucht! 

28-10-13

Het hyperkind van weleer!

pipi.jpg 

Ik denk wel dat ik het al eens gehad heb over mijn adhd. Als kind heb ik dan ook behoorlijke stunten uitgestoken! Dingen waar ik meestal slaag door kreeg, of op zijn minst straf! Want het hoorde niet , en al helemaal niet voor een meisje! Maar eerlijk, ik voelde me eerder een pipi langkous. Ik speelde liever spelletjes met jongens, in het slijk, het bos, in de mais, enfin.

Mijn nichten lieten me niet met hun fijne barbies spelen omdat ik die stuk zou maken! En toen zij prinses en Koningin wilden spelen, wou ik altijd "de knecht " zijn. Ik had geen zin in fijne prinsessemaniertjes. Ik mocht lekker boers zijn, wijdbeens lopen, en ik mocht vuil zijn!

 

Maar meestal speelde ik met mijn broers. Als kind woonde ik in de houtzagerij van mijn grootouders. We beleefden dolle avonturen. Gelukkig was ik dan al hooggevoelig aan lawaai, zodat ik steevast wegliep uit het zaagkot, en gelukkig nog al mijn vingers, tenen , armen en benen heb.

 

Het liefst speelden we verstoppertje, en  de hooggestapelde planken, was het walhalla voor de avontuurlijke verstoppertjes-spelers!

Heel erg gevaarlijk! Maar neen, dat had ik niet door! Ik genoot van de reuk van het hout dat lag te drogen met latten tussen alle planken in. En onze kleine deugniet kon daar net tussen met haar sandaaltjes, alof ik een trap op liep. 100 beschermengelen moet ik gehad hebben! Nooit is iets omgekeerd, van de stapels van 3à 4 meter hoog!

Dan was er nog het kot waar het zagemeel toekwam dat werd afgezuigd door de machines.We rollebolden in het fijne zagemeel, het rook zo lekker! We catchten, we maakten holletjes en kropen ook daar in! Gelukkig stonden die honderd engelbewaarders al weer achter mijn rug!

 

Toen we verhuisden, naar ons ouderlijk huis, moesten we nieuwe spelletjes verzinnen. We gingen meikevers vangen bij valavond. We kropen door de beken, die laag stonden, op zoek naar stekelvisjes en kikkervisjes!

Ontelbare keren ben ik met kikkervisjes thuisgekomen, maar er is bij mijn weten nooit een echte kikker uitgekomen!

 

Ik vond het zalig om op trektocht te gaan, te vechten met mijn broers en hun vriendjes! Ja die vriendjes vond ik best interessant! Maar op gebied van vriendjes was ik dan weer een laatbloeier. Omdat ik ook liever stoeide met de jongens, dan vrijen en flirten. Ik was een echt, jongens-menske.

Maar het probleem was, ik mocht dat niet zijn! A neen, mijn ouders hadden al drie zonen, ze hoefden er geen vierden en wilden dan ook persé dat ik een echt meisje werd! En daarom werd ik niet als een gelijke behandeld als mijn broers! Met andere woorden , ik kreeg slaag , terwijl zij er mee zaten te lachen!

Ik was ook een ontzettende sprinkhaan, kon met de meeste moeite niet stil zitten! Ik was constant aan het springen in een elastiek die ik rond twee stoelen hing. En ik zat meer ondersteboven in de zetel dan normaal!

 

De kinderen uit de klas vonden me leuk omdat ik altijd voor wat "ambiance" zorgde , door mijn impulsiviteit flapte ik er soms vanalles uit!

Het leukste in de klas vond ik "spreekbeurten " geven. Ik had eens iets voorbereid over de aardappel. Ik had er uiteraard ene mee en die stak in een plastiek zak in mijn schoolbank. Maar aangezien mijn achternaam begint met een V, was ik altijd bijna de laatste van de klas tegen dat het mijn beurt was.

 

Toen het eindelijk "mijn " moment was, stapte ik blij de trede op, begon aan mijn intro. Maar toen ik mijn hand iin de plastiekzak stak was één van mijn aardappelen rot, en de tweede stak vol met tentakels, allée die had wortel geschoten! Hilariteit alom, toen ik daar stond gekke bekken te trekken met mijn vieze handen voor me uitgestoken!

 

Aja, en ik heb nog een echte aap gehad ook! Maar die mocht ik niet houden omdat hij bestemd was voor de zoo in Dadizele. Ik vond mijn vader toen een heel wreed man, dat ik het beest moest afstaan toen ik er zo gehecht aan was!

 

 

17:42 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pipi langkous, adhd, jongensstreken |  Facebook

13-06-13

Het ene hersje van Fibromindy

Het gaat niet goed met die hers van mij! Ik voor eerst het gevoel dat de helft van mijn kop niet meer werkt!

Ik kan me op niets meer concentreren, moet constant zoeken naar de meest gewone woorden. Mijn schrijftalent is vermindert tot het schrijven van ordinaire opstelletjes , terwijl ik vroeger vloeiend blogde. Ik raak er ook niet aan zelf nog veel blogs te lezen, want ik ben s avonds veel te geestelijk vermoeid, alsof ik een hele dag de allermoeilijkste rekensommen moest maken. Ik voel me stukken "dommer " dan vroeger, ik heb moeite met eenvoudige rekensommen, typ vooral veel deslectisch. Ik onthou niets en ik zit met mijn hoofd in de mist. Ik zeg vaak van ja, terwijl ik al bijlange niet meer weet wat er gezegd geweest is. Gewoon wat zitten chatten kan mij al uitputten. Ik heb soms een blackout, meestal heel kort, maar ik baar me vooral zorgen.

Dinsdag moest ik op halfjaarlijkse controle bij de psychiater, die me al jaren kent . Ik heb haar mijn angst uitgelegd, en ze dacht dat het eens geen slecht idee zou zijn om eens een dagopname in de geheugenkliniek te plannen. Ik blij er prat bij dat het allemaal verslecht is sinds de whiplash op 7 maart. 

Ik heb uiteraard ook adhd, die me ook wel parten speelt in mijn concentratie, maar het lijkt of ik geestelijk aan het achteruit gaan ben en nog erger, soms vrees ik dat dit opvalt, voor de keren dat ik mijn woorden weer niet vind, of moet vragen, sorry, wat was de vraag ook al weer. Mijn mannetje mag hier voor iedereen alles onthouden en dat is van het goede teveel, hij is nu eenmaal ook geen computer waar een hoofd aanzit , en benen , armen en nog typisch mannelijke delen.

En dus ga ik op 18 juli een dagje naar de geheugenkliniek in Oostende, waar ze normaal maar mensen opnemen vanaf 60 jaar, t zal daar een gezellige bende worden, waar ik waarschijnlijk de benjamin van de dag zal worden.

Anderzijds kan ik daarmee ook aantonen dat ik geen administratief werk aankan, wegens al die factoren. Want hoe graag ik zou werken, ik mag er niet aan denken dat ik de ene grote blunder na de andere zou maken!

Als iemand een oude tovertruuk kent om me terug te transformeren in wie ik vroeger was, laat maar komen die truuk!


22-12-12

fibromindy zonder rose pilletjes!

Een paar weken geleden had ik het over de rose pilletjes die ik aan het afbouwen was! Ondertussen al een week helemaal pilvrij omdat het volgens mijn psy niet nodig was af te bouwen, maar dat ik ineens mocht stoppen!

Amai, ik voel een hemelsbreed verschil, jeezemiena wat ben ik weer hyper zonder die rose snoepjes! Ik heb enorm veel energie, da's op zich wel goed uiteraard! Maar keerzijde van de medaille is dat hyperchrissebie zich steendood zou lopen en niet meer kan doseren, ik ben nerveus en kan moeilijk stilzitten. Ik vrees dan ook een beetje dat terug heel erge hoogte en laagstes zal kennen! Die pilletjes zorgden ervoor dat ik mij zo wat in het midden van mezelf bevond, want ik ben een persoon van uitersten!

Ik ben ook superhoogsensitief, ik hou mijn handen op mijn oren als mijn mannetje wat te veel decibels produceert, of zit te tokkelen met zijn handen, of nog andere van die irritante dingetjes die nu terug 10 keer zo erg lijken!

Het rose pilletje stompte de hoge pieken af, zodat ik niet door het liint ging bij loeiharde muziek, of het licht in de supermarkt!

Ik heb het gevoel terug te moeten wennen aan mezelf! Veel dingetjes over mezelf was ik vergeten of dacht ik dat het "uitgegroeid " was, maar niets is minder waar!

Ik ben weer de Chrissebie die over zichzelf zal struikelen en te veel hooi op haar vork nemen terwijl dat nefast is voor fibro's, want de fibro is er uiteraard nog steeds!

Maar anderzijds, ben ik vrolijker , prettig gestoord, impulsief en levenslustig, en daar geniet ik dan wel van. Veel mensen kennen me niet eens op die manier, aangezien ik dat pilletje al nam voor ik in Meulebeke kwam wonen.

Ander nadeelke is dan dat ik weer supergevoelig ben en voor de minste trieste film of een zielig liedje, aan het snotteren ga, maar ik kan ook sneller lachen , met andere woorden, ik kan heel snel van omhoog naar omlaag vliegen en omgekeerd ook, en dat op zich is wel vervelend, maar ook typsich voor hoogsensitieve mensen.

Maar bon, voorlopig laat ik het zo, zolang ik niet over mezelf struikel uiteraard!

20:25 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) | Tags: hoogsensitief, adhd, deanxit |  Facebook

25-05-11

Boekbespreking

Ik heb mijn stiefzoon belooft een boekbespreking zou maken. Met de voorwaarde dat hij de tijd die ik erin steek om het boek te lezen zou gebruiken om aan zijn eindwerk te werken en hem wil bijbrengen dat t ene plezier t ander waard is, hoewel hij zijn eigen een plezier doet door eens flink aan dat eindwerk te werken, maar soit!

De film der helaasheid der dingen mag er dan ingaan als zoete koek, omdat het schrijnende in dat verhaal zelf zo schrijnend is dat het ons grappig lijkt en we vaak een lach niet kunnen inhouden, terwijl het eigenlijk allemaal intriest is, maar bon.

Ik ondervind met een grrr en een grol, dat het lezen van zo'n literair werk me wel moeite kost om mijn concentratie erbij te houden. Ik schrijf het verhaal in korte lijnen op in kleine kattebelletjes en ik werk dan na een paar hoofdstukken de boekbespreking bij.Nee, ik geef het toe, maar dat ene hersje van mij is niet meer wat het ooit geweest is. Als kind was ik een verwoed lezer en hoewel ik adhd heb, had ik er als kind minder last van! Ik was gewoon een ondeugend kind dat niet kon stilzitten. Ik was slordig in mijn schrijven, want ik moest als linksepoot keurig rechts leren schrijven en dat veroorzaakte alleen maar vlekken op mijn blad. Ik had steevast een "verstrooit op mijn rapport, samen met een "slordig", af en toe zetten ze er ook bij "dromer in de klas"

Maar schrijven doe ik al van kindsbeen graag, mijn lievelingsvak wat "stellen", opstellen schrijven dus. Ik had daar trouwens altijd goeie punten voor , hoewel ik mijn punten verloor , door alweer die slordigheid, een kinderlijk epistel met hier en daar inktvlekken.

De bic, oftewel de stylo was voor mij als een godsgeschenk, alleen dat rechts schrijven liep nog altijd stroef, waardoor ik ook een vaak moeilijk leesbaar blad indiende. Mijn adhd heeft me ook genekt in mijn studies. Zolang ik in het lager onderwijs zat, had ik heel aardige punten, maar dan ging het bergaf.

Mijn ouders die niet wisten wat er met me aan de hand was, stuurden me naar een psychiater die me prompt slaappillen voorschreef. O wat kon ik dan "wel" stilzitten in de klas maar viel er ook prompt in slaap! Ik had dat moment ook heel veel stress, ik werd ongelooflijk gepest. Het waarom van die pesterijen is me nog steeds onduidelijk. Ik giste dan maar en dacht dat het kwam omdat ik het lelijkste eendje van het internaat was, of een seut, hoewel ik me probeerde te integreren door aan alle soorten belachelijke en soms gevaarlijke spellekes deel te nemen, zoals " van ons zelven gaan", jaja met dit spelletje zijn we doorgegaan tot ik die truk eens bij mezelf toepaste, in de regen in de wachtrij en prompt bewusteloos viel in een grote plas water en ik erge spasmen had, tot grote hilariteit van de omstaanders, die gewoon tegen de leraar zeiden dat ik dat af en toe wel eens kreeg.

Ik ben dan maar met dat spelletje gestopt hoe graag ik er ook bij wilde horen!

Enfin, het jaar erop ben ik van school veranderd, ben helemaal opnieuw begonnen en hoewel ik nog altijd dezelfde persoon was, pakte ik het allemaal een beetje humoristischer aan en werd ik prompt heel erg populair, wat een verschil.

Maar bon, om even verder te drammen op dat adhd, ik kon dus totaal niet studeren, ik zat constant weg te dromen, verdwalen in mijn zotte gedachten en ik had totaal niet door dat ik adhd had, had daar zelfs nog nooit van gehoord dat moment!

Het is me begonnen dagen toen ik zelf een hyperkind kreeg en er heel hard mezelf in herkende. Maar de diagnose werd pas op mijn veertigste gesteld en dan heb ik een tijdje rilatine genomen, toen ik me echt moest concentreren op mijn werk in mijn toenmalige winkel.Dat kleine witte pilletje was een echte openbaring voor mij! Ineens losten al die spinnewebben op in mijn hoofd, had ik een klare kijk op de dingen, had ik veel meer energie , maar kon alles veel meer plannen en ik was ineens niet meer de chaoot van weleer die tien dingen met de keer wou doen! Alhoewel ik het pilletje sinds meer dan een jaar niet meer neem, wegens schildklierproblemen, heb ik vaak nog "goesting" om me eens compleet normaal te voelen en zo'n pilletje te slikken!

Al vaak heb ik de discussie aangegaan met mensen met adhd-kinderen en hen de werking van rilatine uitgelegd, want het pilletje valt of staat met wat de ouders er van vinden. En ik ben er heel erg van overtuigd , dat zo'n pilletje echt wel kan helpen om het beste in het kind naar boven te halen! Het kan ze helpen een moeilijke periode te overbruggen en niet zoals ik van "het moderne,wat nu het ASO noemt te donderen naar het hoger beroep met nog even een omweg langs het technische om.

Maar bon, ik haalde een diploma en de rest van het verhaal kennen jullie al, nietwaar