20-08-13

Wat het nummerke 5 met mijn moederhart doet!

Waar het hart van vol is , loopt de mond van over! O ja, da's ook nodig om een beetje te kunnen ventileren, want weten dat je binnen 5 dagen je zoon ziet, dat doet iets met een mens!

Mijn hart voelt zwaar en vierdubbel gezwollen van verlangen en neen ik kan er niet over zwijgen! er zijn duizenden dingen om over te bloggen, maar mijn hoofd denkt maar aan één ding, we vertrekken bijna. 

Ik prop mijn valiezen vol , nu al onze kleren er in zitten. Gaatjes opvullen met dingen die mijn zoon en schoondochter lekker vinden. Een zakje paprika chips, een fleske belgische icetea, want op de canadese zit geen spuit. Eenvoudige dingen waar ik hen daar ongelooflijk blij mee maak.

Ik leef op automatische piloot, elke dag check ik nog eens of onze passen in mijn handbagage zitten. Ik lijk wel een opgewonden kind die voor het eerst naar de hogere school gaat.

Vandaag ga ik nog achter likeurpralines voor de papa van Shannon, die vindt dat ongelooflijk lekker.En deze keer haal ik er naar Leonidas, hoop dat ze lekker zijn, want ik kocht tot nu toe alleen likeurpralines van den aldi.

Maar deze voormiddag ga ik hier nog eens orde op zaken zetten! Al mijn rekeningen betalen die er nog liggen en ik moet nog een hotelletje boeken op Prince Edward Island , waar we met zijn tweetjes naartoe gaan. En daar moeten we een hele lange brug over van uit de aanpalende provincie New Brunswick.

pei.jpg

Waar ik ook fel naar uitkijk is de uitstap naar Hopewhell rocks ook in New Brunswick. Ik weet nu al dat ik geweldig zal vinden.

hopewhell rocks.jpg

Ja sorry zenne mensjes, ik kan er maar niet over zwijgen. En wat ons meneerke fibro betreft, mijn poppie gaat mee, medicatie zit klaar, moet daar nog een deel pijnstillers bij gaan kletsen. We doen gelukkig alles met de wagen, we maken geen grote tochten in de prachtige bossen, wat wel jammer is, maar bon, ik kan daar wel tegen dat dit nu niet meer gaat! Dan komen we tenminste geen beren tegen! Er zitten momenteel veel slangen zegt mijn zoon, brrr, ben daar niet echt liefhebber van, maar toch zou ik ze graag eens in de natuur zien rondkruipen , zolang ze me maar niet aanvallen!

Maar wetende dat een slang maar een keer eet per maand , gaan we hopen dat hij dat al in het begin van de maand gedaan zal hebben! 

Oeps, mijn fantasie slaat weer op hol. In elk geval wens ik ons zelf een behouden reis toe, zonder overboekte vliegtuigen, uitgestelde vluchten, nog erger, afgelaste vluchten, bommen aan boord , of een stinkende man of vrouw naast mijn zitplaats! 

Een paar leuke films aan boord, en de tijd vliegt snel om. Alleen moet ik het plan van de luchthaven van London nog eens goed bekijken, want naar t schijnt moet je daar een busje nemen om naar een andere terminal te gaan. Maar het is fijn dat we van London rechtstreeks naar Halifax vliegen. Vorig jaar, moesten we eerst naar Montreal , wat eigenlijk een uur verder vliegen is , en dan een uur terugkeren naar Nova Scotia. 

Bon, ik ga mijn knoppeke eens omdraaien, een douche nemen en naar Tielt trekken naar de leonidaswinkel! Zodat Terry zijn geliefde pralientjes krijgt! Aja, en ik moet nog vlug eens zeggen, dat het enorm klikt tussen die schoonouders en ons, altijd heel gezellig samen! We zullen dus ook veel tijd met ons zessen doorbrengen! 

Toedeloe, k ben er mee weg!

12-08-13

Reisvoorbereidingen!

canada blad.jpg

En voorbereidingen dat ik doe! Ja ik ben goed bezig!  Ik heb net mijn toiletzak reisklaar gemaakt. Gelukkig moet daar niet heel veel in! En beetje basicdingetjes, zoals een tandenborstel, tandpasta, en een kam en haarborstel. Deo en een scheermesje. En een klein zakje make up. Neen, ik ben niet van plan om me daar elke dag erg te gaan optutten. En de rest hebben Shannon en Amaury wel in huis of kunnen het desnoods daar ter plekke kopen.

De meeste cadeautjes zitten al klaar in de valies. Ik heb ook zelf windklokjes gemaakt voor kerst , kletskoppen gebakken. En de breekbare theepot zit al klaar in een handbagade die ik mee zal nemen.

Ja ja en ik kon het niet laten! Ik heb vandaag mijn meeste kleren weggestoken! Vroeg zeg je???

Ja maar het is heel belangrijk dat ik weet aan hoeveel kilo ik lig. Ik wil zoveel mogelijk meenemen aan allerhande dingen die mijn zoon daar moet missen, zoals paprika chips, americaine saus, want neen in Noord-Amerika hebben ze geen americainesaus! Ze hebben er waarschijnlijk ook geen "americain préparé" of het heeft een andere naam. Stel dat wij hier "geprepareerde Belg " hebben, geef nu toe, dat klinkt nogal canibaals! 

Vreemde vertalingen, ik neem dat vak nogal letterlijk, maar soit!

En de laatste dag moet er nog , ja je leest het goed, "kaas" mee! Ik wil persé de schoonouders een kaasschotel voorschotelen zoals wij dat hier doen. Nootjes en zo koop ik wel ter plaatse. Nu vond ik het aanvankelijk niet zo erg , omdat we "maar zo'n twaalf uur onderweg zijn. Maar nu we een dag eerder vertrekken en op hotel slapen de nacht voor vertrek. Heb ik zo mijn twijfels, of de kaasplank nog haalbaar is! Mmmm, zal er toch nog eens over nadenken en het weer afwachten! Ik was er vrij gerust want het is heel koud in het ladingsruim van het vliegtuig. Maar nu zal de kaas al een goeie 15 uur in een valies op kamertemperatuur zitten en dat doet me in mijn haar scharten. 

Ja, nu begint het eigenlijk te dagen waarom mijn zoon me al zot verklaarde! dat ik persé kaas wou meenemen. Gelukkig zijn valiezen heden ten dage op wieltjes, want anders komt mijn mannetje in Canada aan met armen die tot over zijn knieën hangen en daar zit nu eens niemand op te wachten.

19:44 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (9) | Tags: bagage, canada, toiletzak, reisvoorbereidingen |  Facebook

23-07-13

simpelweg gelukkig zijn!

Het goede weer doet wonderen met mij! Mijn scherpste pijnen zijn verdwenen. O ja, ik trap niet meer in de valkuil, ik weet dat ze terug zullen keren, maar momenteel ben ik daar niet mee bezig. Ik geniet

Gewoon van de zon

Van mijn mannetje die in de zomer om 4 uur thuis iplv 5 u.

Van een sangria op ons terras

Van onze laatste uitstap zaterdag

Van het optreden van Sioen gisteren, ja ik ben een die-hard fan over hoe hij langzaam opbouwt van rustige liedjes solo gebracht tot hij de tent in de fik steekt en ineens het grasplein volstaat met uitgelaten dansende mensen.

Ik geniet van de spinnende poes op mijn schoot

de icekoffie die ik maakte tegen dat mijn ventje thuis kwam

van de rust om me heen

van mijn aftellerke op de schouw die me zegt dat het nog 34 keer slapen is, voor ik naar Canada mag

van het telefoontje naar mijn zoon op zijn werk

de chatgesprekjes met dochterlief en het maakt me blij dat ze ook eindelijk kan genieten van haar welverdiende verlof.

de zelfgemaakte confituren op mijn schap

het feit dat we dindsdag met vrienden nog eens naar een pretpark gaan en ik ga zorgen voor de picnic ( laat het please dinsdag nog mooi weer zijn )

van het besef dat ik ondanks mijn beperkingen heel gelukkig ben

van de liefde die ik voel, voor mijn mannetje, mijn en zijn kinderen

mijn twee poezen en onze hond

voor deze zetel waarin ik mag verpozen

Van mijn blog en chatvrienden die me helpen de saaiheid van de dag te doorbreken

voor dat alles , dank je wel , dank je wel, dank je wel!




17-07-13

Moederlijke trots.

Ik wil nu eens dat blogje wijden aan mijn zoon die in Canada woont. 

Als kind was hij helemaal gek op Amerika. In zijn kamer hing de amerikaanse vlag, hij had een echte baseballknuppel die hij gekregen had, helemaal opgestuurd van uit Florida. De baseballknuppel was nooit ver uit de buurt en verhuisde overal mee; Maar niet naar Canada, want het kan niet in een koffer en zo mag het niet mee op het vliegtuig. Dus moet hij er zonder stellen. 

Hij zei steevast , als ik groot ben ga ik in Amerika wonen . Hij had daar niet eens een reden voor, het was nu niet dat hij boeken naar de bib ging halen om over Amerika van alles te leren. Hij was heel gesloten als kind, en je kon niet echt in zijn gevoelswereld binnendringen . Hij speelde met plastieken ninja turtles en met action man en ging op met zijn fiets en zijn maatje op avontuur rond Dikkebusvijver. HIj was duidelijk een natuurmens. Tot hij het internet ontdekte en plots alles anders werd. Hij kwam nog weinig buiten , internet was zijn vlucht en hij voelde zich daar goed. Niemand kon hem daarin verstoren. Tot hij op een dag Zijn Shannon tegen het lijf liep op een brug in Gent. Hij hoorde engels praten en ging bij de meisjes staan. En sindsdien is er een wonder gebeurd. Ineens wou hij naar Ierland, en liefst zo snel mogelijk! Ik dacht dat ik van mijn stoel ging vallen. Een paar weken later ging hij helemaal alleen naar New York, waar hij met zijn Shannon had afgesproken. Enfin, het was de ware liefde en verleden jaar trouwden ze na veel over en weer gereis.

Met zijn diploma als computertechnicus vond hij geen werk in Canada, wat telde een diploma, ze wisten daar toch niet hoeveel kennis hij had met dat diploma.

Hij werkte als bakker bij Tim Hortons, te vergelijken met de panos, maar dan uitgebreider. Hij had in Canada zijn rijbewijs afgelegd , want zonder wagen ben je daar niets als je wil werken. Openbaar vervoer is er daar bijna niet.

In het begin was hij tevreden dat hij werk had en vroeg zijn permanente verblijfsvergunning aan. Maar het werk lag hem niet en hij nam ontslag. De bezorgde moeder in mij kwam wakker en ik was bang dat hij geen andere job ging vinden. Maar na een paar maanden werken aan zijn huis , begon hij terug serieus te solliciteren en kreeg een job in een petstore . Hij bloeide er helemaal open , hij moest ook wel praten tegen de klanten en hij werd er al doende vaardiger in. Na een maand had hij zich al opgewerkt als supervisor en guess what! Hij heeft een examen meegedaan als "store manager" en zo werd een stille vlaamse jongen met een grote American dream, manager in een winkel van een winkelketen, te vergelijken met "tom en co" hier in Belgie.

En daar ben ik als moeder geweldig fier op! Bovendien bewijst het maar eens dat kinderen met adhd, zonder groot diploma het ook kunnen maken in de maatschappij, en dat vind ik nog het bemoedigenst van al! waar een wil is is een weg en dat heeft Amaury bewezen! Amauryke pikkenikke ik ben fier op u!

Uiteraard ben ik ook fier op mijn dochter, maar dat is voor een volgende keer! 

308117_226765924118756_957590679_n.jpg

 

20:23 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: fier op zoon, canada, manager |  Facebook

02-07-13

De laatste tijd

De laatste tijd, zit ik met een ongelooflijke blogdip! precies of ik ben leegverteld en mijn hoofd is te veel in de war om diep te gaan graven naar de leuke dingen in t verleden. o ja, ik zou nog heel veel kunnen vertellen, maar mijn herinneringshokje in mijn hersenen is gesloten momenteel.

En ik wil hier ook niet elke dag komen zeuren over hoe onnuttig ik me daar voel in de rinkel! Het me nog meer depri maakt dan ervoor. Maar ik heb me voor bepaalde dingen opgegeven en ik ben iemand die altijd woord houdt, dus ga ik nu ook niet afhaken.

Na dat ik verleden week s ochtends per ongeluk mijn avondmedicatie had genomen, slaapmedicatie  onder ander heb ik besloten om een doos te kopen zodat ik me niet kan vergissen! En toch ben ik er in geslaagd om gisteren mijn mediatie nog eens te vergeten hoewel ze naast mijn koffiekop staat. 

En dan die pijnlijke heup en bekken. Ik ben thuis gekomen van de rinkel en heb prompt de telefoon genomen om een afsrpaak te maken voor die botscan. Ik kan zo niet verder. Ik loop heel de dag met die zeurdirige pijn en ook dat werkt op mijn gemoed. Ik zie wel of ik nog één of andere wonderbaarlijke genezing kan versieren vooraleer we naar Canada vertrekken.

Want ja naar Canada gaan, dat kan ik! Omdat dat gewoon moet! Al moest ik tien pijnstillers nemen gedurende de vlucht of mijn eigen compleet groggy maken met medicatie.Al moest ik op mijn knieën moet kruipen of moeten ze me in een rolstoel het vliegtuig opzetten, niemand houdt me tegen! En al zeker geen negatieve reacties van mensen die verwonderd kijken en zeggen " amai en gaat dat dan om zo ver te reizen" Tuurlijk gaat dat , als je een moeder bent en je één keer per jaar je zoon wil zien. Dan ga je gewoon over bergen! Dan overschrijdt je al je grenzen en als je terug thuis bent zak je als een pudding in elkaar en slaap ik twee weken aan een stuk.

Ik ben ondertussen mijn valiezen beginnen vullen met allerhande cadeautjes die ik mee wil nemen. En ik moet me echt inhouden om al mijn onderbroeken en de rest van mijn kleren er niet bij te proppen, maar dan hou ik niet echt veel meer over om nu te dragen. Aftellen dus! 

06-03-13

knopen doorgehakt.

Ik kom al gans de week niet aan bloggen toe, omdat mijn hoofd er tot nu toe niet naar stond.

Mijn moederinstinkt stak weer zo hard de kop op dat ik er niet meer van kon slapen. Ik miste mijn zoon zo hard, dat de drang om naar Canada te gaan zo groot was, dat ik er waarlijks pijn van had.

Maar ik zat vol torenhoge dillemma's! Zou ik alleen gaan??? Financieel was dat in elk geval de beste optie, maar zou ik dat fysiek wel aankunnen???

Ander dillemma was, als ik dan zelf ga dit jaar, gaan zij dan moeite doen om af te komen???

En daar ziet dan mijn dochter het meest vanaf, want zij kan het zich niet veroorloven om zelf naar Canada te gaan dit jaar.

 En hoe graag ik haar een ticket zou geven, het kan er echt niet vanaf. Dus voel ik me ook schuldig tov haar dat ik haar geliefde broer zou zien en zij niet! En ze mist hem ontzettend, dat ze na haar bezoek van vorig jaar bij haar terugkeer een depressie kreeg, omat ze met de neus op de feiten gedrukt was, dat broer niet meer terug zou keren. Hij kocht daar ook een huis op het moment dat wij daar op bezoek waren.

Op het huwelijk was zus zo ondersteboven dat ze een paar keer een heftige huilbui heeft gekregen. Ik vind het voor haar ook zo erg!

Pf, wat moeilijk allemaal! En dan was er nog mijn mannetje, die zich een beetje in de steek gelaten voelde, moeite had om me los te laten. Vooral het feit dat hij weet dat " alleen reizen" voor mij een calvarietocht is.

We hebben er een paar dagen over gediscusieerd, gewikt en gewogen. Ik had het gevoel dat ik tussen drie mensen in zat en tussen hen drie moest kiezen! Mijn moedergevoelens kwamen in conflikt met de liefde voor mijn man, met mijn gezond verstand en ook nog eens met mijn portemonnee!

Wim had graag een zonnereis gemaakt, omdat we verleden jaar al in Canada zijn geweest. We hadden eigenlijk gepland om maar hoogstens om de twee jaar te gaan.

Maar het gevoel was zo sterk dat ik besloten had om alleen te gaan. Maar vandaag is daar een kentering in gekomen.

Als Wim verlof kan krijgen eind augustus en de eerste week van september gaan we samen. Hij heeft daar ernstig over nagedacht. We moeten alleen een ticket kopen , en hoeven geen hotels te boeken! Dat maakt ook al veel uit!

Ik ga nu ook niet te luid victorie kraaien! Eerst zien of verlof mogelijk is en dan boeken en pas dan eens voorzichtig victorie kraaien!

Maar ik heb Wim beloofd dat ik in 2014 niet zal gaan, dan mag hij het verlof kiezen en dan Kunnen onze Canadezen zelf wel eens afkomen!

 

 

 

 

 

 

09-11-12

Lange afstandskinderen.

De dood van een kind is het ergste wat een moeder ( en een vader) kan overkomen, dat staat als een paal boven water.

Maar als je kind aan de andere kant van de aardbol gaat wonen is het ook geen sinecure! Het went wel voor een stuk, als je er maar niet al te veel aan denkt. Ik mag bijvoorbeeld niet gaan denken dat ik door gezondheidsredenen niet meer mag vliegen, of het gewoon niet meer aankan!

Gisteren werd ik daar nog eens met de neus op de feiten geduwd toen ik naar het programma keek , "all you need is love".

Ik kan dat programma niet uitkijken zonder janken, en zonder een doos kleenex in de buurt. Gisteren ging het over een moeder die haar zoon al 3.5 jaar niet meer had gezien, en niet eens bij zijn trouw aanwezig was. Vreselijk moet dat geweest zijn voor dat madammeke.

Ik weet dat ik dankbaar mag zijn dat ik "wel " kon gaan, maar alleen het gedacht dat hij daar nu zit voor de rest van zijn leven, is met mijn tere moederhart toch moeilijk om dragen.

Ik mag uiteraard niet gaan denken hoe het over twintig jaar zal zijn, en neen, ik vertik het om daar nu al over te gaan denken, of ik moet elke dag zitten snotteren, en liever niet, ik moet tussen de bezoeken door ook van het leven kunnen genieten , anders houdt een mens dat niet vol, nietwaar.........