25-11-13

En we draaien met de heupjes en we zijn zo blij!

Straks ga ik op controle naar de heupjesdokter! Ik heb veel zin om zijn kabinet binnen te springen, met een zwiertje in de heupen! Want een wonder is geschied! Ik ben sinds verleden week pijnvrij; Tenminste wat de pijn in mijn heup betreft. De fibropijntjes blijven uiteraard. 

Maar ik wandel voor het eerst weer zonder mijn stok, en mijn beste maatje treurt er niet om. 

Ik neem hem veiligheidshalve toch altijd mee in de wagen. Tot nu toe heb ik slechts kleine afstanden gewandeld. De tour van de lidl, die ik vroeger niet stokloos kon aflopen.Eigenlijk heb ik meer zin, om het doktersbezoek af te blazen, maar bon, afspraak is afspraak. 

Ik weet uiteraard niet hoe lang mijn prille geluk zal duren, want de cortisonespuit doet zijn werk. En ik weet niet wanneer de pret uit zal zijn. Maar we zijn in feeststemming en gaan daar voorlopig eventjes niet aan denken.

Alleen zit ik nog steeds opgezadeld met die vervelende kuch in mijn keel, ik geloof dat het een pad is in mijn keel in plaats van een kikker! Echt niet te doen.

Ik dacht dat het aan mijn schildklier lag, maar bloed is getest en alles bleek in orde! Jammer genoeg, want ik had stiekem gehoopt dat ik er met een pilletje vanaf zou komen, en dat ik ook een boosdoener had gevonden voor mijn gewichtistoename, nml ook mevrouwtje schildklier. 

Toeme, en ik die dacht dat ik mijn overtollige kilo's ook ging kunnen bestrijden met één euthyrokske per dag. Damn. Maar ik ga toch eens die knop moeten kunnen omdraaien! Maar eerst het gevecht tegen mijn grijze zone winnen. En ik kan geen twee oorlogen tegelijk uitvechten , nietwaar! Of maak ik mezelf wat wijs???



24-10-13

Blufpoker.

Gisteren kwam ik een postje tegen van een paar maanden geleden. Een giller van formaat. Fibromindy gaat revalideren!

Jaja, ik had er goeie hoop op, dat het me ging lukken! Ik kocht een schriftje waar ik al mijn bezigheden op invulde. Probeerde het twintig minuten systeem toe te passen. 20 minuten werken, en 20 minuten rusten.

En ik probeerde zoveel mogelijk naar de rinkel te gaan. Waar ik na twee keer twee uurkes, boekskes plooien,( wat kinderspel is) maar na twee dagen al een overbelaste schouder kreeg. Die is trouwens nog altijd niet in orde.

Jaja, ik zou er eens voor gaan, zat bij de huisdokter te bleiten dat ik terug wou gaan werken!

Wel ik heb die wens nu volledig afgezworen. Niet dat ik het nog steeds niet zou willen, maar ik besef nu , dat dit niet meer zal lukken! Het schrift heb ik al lang aan de kant gezwierd, omdat ik er depri van werd, door er naar te kijken! Twee weken niet gerinkeld, wegens, te zwak. En gisteren geweest om de tweedehandswinkel open te houden. Eerst ferme pijnstiller genomen, om me wat te wapenen en toch een beetje te kunnen presteren!

Twee uren heb ik dat gedaan. Een beetje babykleertjes geplooid en op stapels gelegd. Een leuke bezigheid, want er zaten aardige spulletjes bij. Maar door gebrek aan een kleinkind op komst, heb ik alles maar netjes laten liggen!

Ik ben thuisgekomen, vergaan van de pijn. Heb snel het eten afgewerkt waar mijn mannetje aan begonnen was. Heb zelf gegeten, en ben in mijn bed gekropen. Ik wou gemakkelijk liggen , in de stilte, in een warm holleke. En dat deed me deugd. Ik ben wel een keertje ingedommeld. Ben nog een keertje opgestaan en ben uiteindelijk in mijn bed gekropen om tien uur.

Ik heb heerlijk geslapen, en ik dacht even dat het beter was, maar aheum, daar is niets van waar. Maar slapen was heerlijk dan voel je de pijn niet meer, of toch niet zo fel.

Morgen heb ik een afspraak bij de huisdokter. Ik hoop dat ze me een spuit ontstekingsremmers of zo kan geven. Want mijn maagingang voelt alweer ontstoken door twee ontstekingsremmers te nemen.

Bon, dat weten we dan weer si. Ons Chrissebie zal nooit meer werken, tenzij ze van de ziekenkas wordt gesmeten. Dan weet ik begot niet hoe we dit gaan oplossen, maar eerlijk, ik zit er niet eens mee in. Ik weet gewoon dat het niet gaat. Ik geef me gewonnen, mijn mannetje heeft gelijk, ik ben gene mens meer om te gaan werken. Ik kan mijn werk thuis nog niet uitvoeren. Gewoon het huishouden is al te veel gevraagd.

Allee, dat weten we ook weer si! En eerlijk , ik voel me opgelucht, dat ik de jarenlange strijd heb opgegeven. Er moet niet meer gestreden worden. Er moet alleen nog overleefd worden op de aangenaamste manier. En ik zal heel tevreden zijn als ik hier thuis er nog in slaag om lekker eten op tafel te toveren. En ik blijf naar de rinkel gaan, als het me lukt. En als ik er zin in heb. En nu ga ik mijn best doen zodat ik wat op mijn pootjes sta om volgende week drie dagen naar Maastricht te gaan met mijn mannetje, om zijn verjaardag te vieren. Toedeloe!

 

06-10-13

Ode aan mijn mannetje!

Mijn Wimmeke moest gisteren gaan scheidsrechteren naar Oostende en ik bedacht om eens mee te gaan en eens lekker te gaan winkelen.

Het was schitterend herfstweer en een beetje beweging zou me goed doen! Maar o wee, dat was naast de grote meute volk gerekend die zich voortdrumde zonder omzien, ik kreeg her en der een djoef in mijn zij, waardoor ik bijna omviel, kinderen sprongen zomaar voor me. Ik raakte soms niet door de meute om een winkel binnen te gaan.

Er was ook kermis in de stad en het leek of iedereen tegelijk op de draaimolen wou. Maar soit. Ik liet de kermis links liggen. Mijmerde nog even over de tijd dat ik de wild mouse "te gek vond. Maar ik het nu niet meer waag daar op te zitten, wegens de heftige schokken die je daarin krijgt. Maar ik blijf glimlachen om het feit, hoe ik daarin zit te tieren als de heks van Beselare herself.

Halverwege de Kapellestraat begon ik al ferm te manken, maar ik ging dapper verder, winkel in, winkel uit, eens mijn goesting kijken! 

In de C&A kocht ik een oranje t shirt en een gilet met veel blauw en oranje in. Bij Ms mode kocht ik een colltruitje die ook onder deze gilet paste.

Nog twee sjaaltjes aan de haak geslagen aan een marktkraam waar de sjaaltjes werder verkocht aan 2 euro het stuk.

Maar o wee, het passen van iets was een huzarenstuk zonder mijn mannetje! Hij die normaal mijn handtas overneemt, mijn stok, en mijn jas en lief mijn zakjes met aankopen draagt.

Het vroeg heel veel energie van mij om het allemaal zelf te verzamelen ergens aan een kapstop hangen als ik een jas wou passen. En dan moest een vrouw persé aan het rek zijn , waar ik net mijn spullen heb aangehangen. Kletst die stok regelmatig tegen de grond, waardoor ik het gevoel krijg dat plots al het  C&A -volk zijn hoofd naar mij draait! Gelukkig is de tijd dat ik dan rood aanliep voorbij. 

En ik ben eerlijk niet tot het einde geraakt. Ik moest er rekening mee houden dat ik ook nog terug moest tot het punt waar ik met mijn mannetje had afgesproken. 

En eerlijk, ik miste gezelschap, ik miste iemand die me advies kon geven, over kleuren, over maten, en iemand die de boodschappen voor me droeg.

En ik besefte maar nog eens al te goed wat mijn Wimmeke voor mij doet, in stilte, zonder morren en ik weet dat ik het verdomd goed getroffen ben met hem.

Ik hou van je lieverd! 


15-05-13

psychologische begeleiding

Ondanks mijn positieve ingesteldheid, mijn uitstappen dit weekend, en de laatste dagen, voel ik me nog steeds niet ok! Ik heb nog altijd last van de draaimolen, de laatste dagen terug slechter geworden. Misschien te veel gedaan, ik zou t niet weten!

Een maand geleden stelde mijn huisdokter een depressie bij me vast, en ik moest bleitend toegeven dat ik medicatie nodig had. Maar ik vond het toen ook tijd om aan de alarmbel te trekken en belde naar de dienst geestelijke gezondheid in Tielt. Ik heb nood aan gesprek en ik wil ook zo rap mogelijk terug af van die medicatie. 

Het is niet eenvoudig om toe te geven dat je psychologische hulp nodig hebt, maar ik trek liever tijdig aan de bel dan helemaal te verzuipen in het zwarte gat, waar ik nooit meer in terecht wil komen, heb daar in mijn vorig leven veel te veel moeite moeten doen om eruit te krabbelen!En ik ben deze week op voorgesprek geweest.

Ik verschoot van mezelf wat er allemaal kwam boven drijven bij het gesprek. Nog altijd moeite om die fibro te aanvaarden. Het feit dat ik terug zou willen werken maar niet kan! Het bijna zot worden om hele dagen thuis te zitten om alleen te kunnen koken en een beetje op te ruimen. De afstand tussen mijn zoon en mij en nog één en ander niet voor publicatie vatbaar!

Nu sta ik dus op de wachtlijst, maar het kan maanden duren eer ik word opgeropen voor het starten van de therapy! 

De psychologe stelde voor om me te sturen naar bezigheidstherapy, waar ik onder de mensen een hobby kan uitoefenen, of meehelpen aan kleine projectjes of een werknamiddag volgen waar we de belachelijke som van 1 euro per uur krijgen. Maar het is me ook niet om dat geld te doen, het zou nog niet genoeg zijn om mijn naft te betalen naar Tielt heen en terug.

Maar ik verga hier van verveling en eenzaamheid, mijn bestaantje lijkt zo saai en mis mensen om me heen! 

In de knutselnamiddag kan je je eigen knutselgerief meenemen, of daar iets aanleren, en meer nog , je kan zelf ook voorstellen doen en hobby's aan leren aan anderen. en dat ziet ons Chrissebietje dan wel weer zitten. Misschien kan ik de mensen leren werken met fimoklei, en een eenvoudige ketting leren maken. Of helpen in het kaarsenatelier. 

Dan voel ik me terug nuttig in de maatschappij, zij het dan op laag niveau en zowel tussen mentaal gehandicapten en mensen met psychische problemen.

Het is een ontzettend grote stap voor mij, want eerlijk, ik voel me daar te goed voor! Maar ben ik dat wel??

Ik ga een afspraak maken om er een kijkje te gaan nemen, en ik ga wel voelen of ik me daar enigzins op mijn plaats ga voelen. 

Want ik kan ook niet altijd het huis uitvluchten, koffietjes gaan drinken op de markt in Tielt, gaan shoppen als vlucht, want dat kost allemaal geld. Zelf mijn kettingen dat ik thuis maak, kosten veel geld aan materiaal. Dus ik kan niet heel het dorp bevoorraden met een mooie ketting.

Het wordt even heel hard slikken, een afspraak maken, maar als ik voel dat dit een brug te ver is, dan wordt het plan van tafel geveegd. Wish me luck! 




05-05-13

Op de draaimolen!

Ik voelde het al een paar keer in mijn hoofd, een raar gevoel alsof je razendsnel naar beneden valt, en vaak heb je dat in je bed, maar ik kreeg het gewoon zo, gratis en voor niets en dat terwijl ik aan dagelijkse dingen bezig was!

Dan weet ik al weer hoe laat het is! Dus deze morgen  snel mijn wonderbolletjes gezocht en ineens naar binnen gekapt. Een nuttige tip die ik van een lotgenootje kreeg.Mijn betahistine terug opgedoken ergens halverwege de overvolle medicijnkast. En het kalmpjes aan gedaan vandaag!

autorijden, nope

strijken, nope

mee gaan wandelen naar de panne , nope

veel gerust, jup

in de zon gezeten, nope, te veel wind, zelfs onder een deken is het voor mij niet te harden, ik verdraag geen beetje wind om stil te liggen.

een beetje parelen, jup.

Maar om nu te zeggen plezant, o neen, maar het is te mooi weer om te zagen nietwaar!

 

 

17:34 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (7) | Tags: draaiduizeligheid, fibro, betahistine |  Facebook

01-04-13

Paasweekend

Het is paasmaandag, en het gaat iets beter met het moraaltje. Zaterdag hadden we koffievisite, en s avonds stond er een pensioenfeestje van een collega van Wim.

Ik had het wel moeilijk met het lawaai, dat altijd een grote boosdoener is. Op tafel stonden er schaaltjes met nootjes, kaasblokjes en salami en ik had ontzettend zin om twee stukken salami in mijn oren te stoppen om zo het overtollige geluid weg te filteren. Dat maakt feestjes voor mij enorm vermoeiend, maar toch heb ik er van genoten . En onder mensen zijn heeft me goed gedaan. Ik merk van langs om meer dat ik daar niet zonder kan en dat dit wel eens mijn redding kan betekenen om niet weg te zakken in een depressie. Want een depressie is wel het laatste wat ik wil.

Gistermiddag waren we uitgenodigd om te gaan eten. Het was lekker en gezellig , ik genoot terug van het onder de mensen zijn. In de namiddag zijn we dan nog bij mij ma geweest, waar ik eerst een deugddoende tukje heb gedaan, want hoe leuk alles dit weekend ook was, het was weliswaar heel vermoeiend.

En vandaag heb ik eindelijk terug wat zitten frutselen aan een ketting in plaats van apathisch voor mij uit te zitten staren. Voor de rest heb ik me wel koest gehouden en een tukske gedaan, want ik heb rusten ook echt wel nodig.

En verder zit ik na te denken over wat ik nog zou kunnen doen. Maar ik heb nog altijd niets gevonden, wat lichamelijk voor me mogelijk is. Want het is ook niet de bedoeling dat ik twee uur vrijwilligerswerk ga doen op een dag en de hele namiddag moet recuperen en daardoor zelf niet meer in staat ben om te koken en wat te strijken en een beetje op te ruimen.  Een dagske met de keer zeker!

 

 

19:35 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, fibro, vrijwilligerswerk |  Facebook

28-03-13

down down , deeper and down.

Nee het gaat niet super met mij! Het lijkt of al mijn fibroklachten na de whiplash dubbel zijn toegenomen. Ik heb een paar nachten achter de rug, waar ik z'n pijn had dat het leek alsof ze me met stokken hadden afgetrommeld. Ik heb bovendien een verkoudheid.

Ik heb constant koude rillingen en nu zullen menigen me wel niet geloven, maar soit, ik weet wat ik voel. Wel die koude rillingen doen gewoon pijn, alsof ik op de plaatsen van mijn rillingen kleine kneepjes krijg, een heel rare gewaarwording die ik nog nooit eerder had gehad.

Gisteren moest ik bloed laten prikken en ik had een grote behoefte om mijn angsten bloot te leggen, mijn vragen die ik had te stellen, maar ik had voor het eerst het gevoel dat er niet echt geluisterd was. Er kwamen geen antwoorden, en ik had het gevoel op mijn honger te blijven zitten. Ik was kwaad en opstandig,alleen al het idee dat ze bijna met een voorschrift voor antidreppresiva kwam aangezwaaid, maakte me woedend. Ik wou eigenlijk zo snel mogelijk weg. Voor het eerst voelde ik me door mijn huisdokter in de steek gelaten.

En ik wilde er eigenlijk geen woorden meer aan vuil maken, ik zat daar trouwens snipverkouden, en wou naar huis. Ik had de behoefte om eens goed uit te huilen, maar er kwamen geen tranen.

Gelukkig sliep ik deze nacht wat beter, zonder het gevoel van de stokslagen in elk geval! En deze morgen heb ik een zachte aanpak gevraagd aan de kinesiste. Ze heeft mijn vraag gerespecteerd, gelukkig maar!

Hoop dat morgen terug wat beter gaat! Als het nu eens wat warmer zou worden  hé. We kunnen allemaal een streepje zon gebruiken.

19:12 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (4) | Tags: stomme fibro, fibro, fibromyalgie |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende