08-11-13

En ze stond recht!

En dan stond ze terug recht, had genoeg van het hoopje ellende die ze was. Ze trok haar kleren recht, droogde de tranen en kamde haar haar. En ze riep naar de spiegel! "Je hebt mijn lichaam verwoest, maar ik laat niet toe dat je mijn ziel verwoest" Ze knikte zelfvoldaan . Ademde diep en stapte naar buiten.

En gisteren was er lotgenotencontact. En eerlijk, dat was nog een brug te ver. Ik voelde me niet sterk genoeg om het eens te gaan uitleggen in de groep hoe je met fibro moet omgaan terwijl ik het verdorie zelf even kwijt was. Maar ik moest er zijn , want er kwam een koppel helemaal van Aalst. En radeloze man, vergeven van de pijn, die niets liever wou dan terug te worden als vroeger. Hij vertelde wat een gemotiveerder werker hij was. De wanhoop stond in zijn ogen te lezen, de pijn droop van zijn lijf. Hij kon niet eens op een stoel zitten. En dan had ik zoiets, van shame on me, die man is er erger aan toe dan ik!!!! En het ergste was, dat ik geen wonderdokter kende of wondermedicatie. Ik moest zijn allerlaatste sprankje hoop kapotslaan en hem vertellen dat je het eigenlijk niet kan genezen en dat hij zijn vorig leven moest afsluiten en een totaal nieuwe weg in moest. En de man is net niet in tranen uitgebarsten. En ik voelde me daar heel tweestrijdig om, enerzijds had ik hem goeie raad gegeven wat hij kon doen om zijn leven aangenamer en draaglijker te maken. Anderzijds had ik het moeilijk omdat ik hem zijn laatste hoop moest afnemen Maanden had hij erover gedaan om eindelijk de stap te zetten naar een zelfhulpgroep te komen. Maar dat gaf me ook de kracht om zelf verder te gaan .

En fibromindy zette terug haar rose  bril op om de schoonheid van het leven terug te zien.

 

 

 

 

 

 

 

07-10-13

Tien minuten pijn.

Vandaag hadden mijn mannetje en ik een gesprek gevoerd over pijn. Hij hoort me heel vaak ai en aw zeggen, maar we besteden daar eigenlijk geen aandacht meer aan. Hij vraagt daar nooit geen uitleg meer over, waar het pijn doet en hoe het voelt. Laat ons zeggen dat we er beiden voor een stuk hebben mee leren leven. Voor een stuk word ik het gewoon om pijn te hebben, maar daarom is het uiteraard nog altijd niet leuk! 

Uiteraard zijn er vaak de ondraaglijke pijnen die ik moet zien te temperen met pijnstillers . Een deel van de erge pijnen heb ik onder controle door het nemen van andere medicatie.

Maar mijn mannetje vroeg vandaag, wat "voel" je dan eigenlijk. En ik heb eens mijn pijn voor tien minuten ge-analiseerd, bewust geluisterd naar wat mijn lichaam zei en ik pen dat hier even neer . Niet om medelijden op te wekken hoor, ik ben geen zielepoot. Maar gewoon informatief, omdat veel mensen niet weten wat ze moeten voorstellen als ik zeg, fibro is altijd pijn hebben. Dat is informatie geven waar eigenlijk niemand iets mee is. Vandaar onderstaande tien minuten pijn-analise.

Ik parkeer mijn wagen . Trek mijn rem aan, wat me een snok in mijn arm geeft alsof er iemand aan een pees trekt.

Ik probeer de deur open te zwaaien wat me pas de tweede keer lukt, door gebrek aan kracht in mijn linkerarm. Mijn arm doet pijn langs de binnenkant van mijn arm. Er is de constante zenuwpijn, zoals tandpijn, maar dan wel getemperd door medicatie die ik neem. Maar toch "voel " ik nog die pijnen, maar ze zijn verdraagbaar. Die zenuwpijnen zijn een constante dag en nacht, ze zijn er altijd.

De deur van mijn wagentje open gekregen, even een adempauze nemen, mijn stok erbij nemen , mijn handtas nemen en over mijn schouder hangen. Mijn schouder . Ik zet mijn linkerbeen uit de wagen, mijn linkerbil protesteert, er gaat een scheut door mijn bilgewricht, die doorstraalt tot beneden in mijn kuit.

Mijn kuiten zijn in constante toestand van net voor een kramp, maar gelukkig komt het zelden tot echte krampen, gelukkig maar!

Ik trek met mijn ander been met mijn arm uit de wagen . Een krakend gevoel en een pijnscheut . Ik flap er een ai uit!

Ik sta op mijn pootjes, met mijn stok. Mijn lijf voelt geradbraakt , alsof ik een hele nacht op een koude vloer heb geslapen. Ik voel me vooral heel oud.

Kranig stap ik het voetpad op. De eerste stappen mank ik heftig, maar na een tijdje ebt de stijfheid wat weg. Ik bel aan de deur, ik heb mijn bestemming bereikt!


21:32 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (10) | Tags: fibromyalgie, pijn, ervaring |  Facebook

14-01-13

0-1 voor rose!

Ik ben gezwicht voor het rose gif! Na al die nachten van kermen en kriepen, vond ik het nu welletjes. Ik bespaar jullie de hele resem klachten die ik heb, of ik word depri bij het lezen van mijn eigen klachten, haha!

Een uurtje geleden stond ik de keuken en in een reflex nam ik de pillenstrip, duwde er eentje van uit zijn plastieken huisje en hop, voor ik het goed en wel besefte zat het in mijn mond en hoefde ik alleen maar te slikken.

En het voelt gelukkig niet als een nederlaag! Waarom moet ik aan zelfkastijding doen? Een standbeeld zal ik er niet voor in de plaats krijgen, damn, anders had ik nog even vol gehouden hebben! Alhoewel, een standbeeld, de vogels zouden in elk geval plaats hebben om boven op mijn breed postuur te schijten, wat heb ik daar dan aan!

Ik slik mijn trots in om terug wat comfortabeler te kunnen gaan leven, ik kies voor levenskwaliteit al houdt dat in dat mijn dieetplannen daarmee de dieperik in gekelderd zijn en ik mij wreed zal moeten weren om mijn sprankeltje motivatie terug boven te halen. Chapeau voor de mensen die dieten volhouden! Vreemd dat ik het vroeger ook minder moeilijk vond en heb daar niet direct een verklaring voor. Het knoppeke zal maar halfomgedraaid staan zeker, en ik heb precies de kracht niet om er een stevige zwier aan te geven!

Nu zal het een kleine twee weken duren eer het pilletje opnieuw zijn wonderbaarlijke kunsten zal tonen en in het begin wordt ik er vast terug missellijk van, ik zet alvast mijn emmertje klaar.

Maar ik wil tegen 10 februari welgemutst met een paar steviger benen op die boot kunnen stappen en niet constant lopen kriepen dat ik pijn heb. Stel dat ze denken dat mijn moeder mijn zus is , k mag er niet aan denken! Ja kwa snelheid en zo in het vooruit raken, gebrek aan kracht,  kan ik best aan haar tippen, met dat verschil uiteraard dat zij 25 jaar ouder is dan ik.

Op hoop van zegen dus!

 

09-01-13

Baaldag!

Vandaag ben ik eens heel onvriendelijk! Ik heb een baaldag!

Ik ben het thuiszitten beu

de pijn

de slapeloze nachten

het gedoe met kussens tussen ons in om wat gemakkelijker te liggen

het nemen van "of medicatie" of "voedselsupplementen " die niet terugbetaald worden

het dieten hangt van de derde dag al mijn voeten uit, ik heb en pijn, ongemakken, zware vermoeidheid nog eens het gevoel dat ik gestraft ben en ook nog beperkt wordt in voeding

ik baal van de honderden reisaanbiedingen die mijn pc komen binnengevlogen , maar ik kan niets plannen wegens geen geld

ik baal dat ik niet kan werken om daar centen voor te verdienen

omdat ik sinds de stop van het rose pilletje veel gevoeliger geworden, veel emotioneler en minder sterk

Ik heb geen zin om het pilletje terug te gaan slikken en zo binnenkort de kaap van honderd kilo te moeten gaan overschrijden en al helemaal geen kleren meer vinden!

Ik voel me gelijk nen naakten vis in een bokaal die rondjes aan het zwemmen is en die tevreden moet zijn met wat ze me toesmijten!

 

Voila si dat heeft ne keer deugd gedaan,ne keer mezelf goed beklaagd, fieuw, er komt bijna stoom uit mijn oren!  En nu verder lezen in mijn boek en hopen dat ik daar wat blijer van wordt!

29-12-12

Mister fibro door het jaar heen

Ja  mijn meneerke is er nog zenne! Het klote stukske syndroom die er bij mij zit ingebakken levenslang.

In Februari werd ik geopeerd aan mijn schouder, die al een bijna een jaar rond vreselijk parten speelde en me compleet dwarsboomde. Daarna, revalidatie, kiné die me financieel een flinke duit kostte en die bovendien behoorlijk pijnlijk was. Nu december is het euvel nog steeds niet opgelost, kan ik nog steeds met moeite op die arm slapen, is er de pijn en heb gebrek aan kracht in die arm en is het nog steeds een hel om lang met de wagen te rijden.

 

Ik ben dus aan mijn tweede jaar bezig met constante pijn in arm en schouder.

Met de beentjes ging het wel heel goed, ik kon beter stappen, langer en rapper stappen en dat maakte mij jippie jippie happy! Ik voelde me terug Chrissebietje met de snelle tred.

Er waren ook de momenten waar ik me met met uitzondering van die kut-arm keilekker voelde en alweer dacht dat ik genezen was, ja ik geloof af en toe nog in sprookjes en wonderen!

Ergens halverwege het jaar had ik dan die fantastische dronkemansgang, waardoor ik een dag of vijf in het ziekenhuis heb doorgebracht, en alweer mocht horen, dat het "fibro" was.

Ik panikeerde omdat ik vreesde dat ik niet in staat zou zijn te reizen naar Canada voor het trouwfeest van mijn zoon wat het evenement van het jaar moest worden.

Maar het ging heel goed, er was uiteraard de ferme klop nadien

En voor de rest, had ik wel meer energie, ging het beter met de benen. Begin november was ik zo goed gerecupeerd dat ik er al weer over ging nadenken om terug te gaan werken, jaja, dat overkomt me telkens als ik me een weekje goed voelt!

Ik vond het tijd, nu ik eindelijk eens zo "stabiel" was om eindelijk na zeven jaar elke dag deanxit slikken, er mee te kappen!

In het begin was ik nerveus, had heel veel energie, leefde op, tot ik alweer met een big slam op de grond terecht kwam. Hier zit ik nu vergaan van de pijn in mijn benen, mijn heup, energieloos mottig te wezen. Damn damn ik vrees dat ik zal moeten kiezen tussen pilletjes slikken en dik blijven en comfortabeler leven en minder pijn. Ik hou het nog even tussen het midden, zal nu eerst oudejaarsavond proberen te overleven want ik ben kok van dienst.

En dan smijten we dat jaar weg, onthouden alleen de goeie dingen ervan en kijken dan volle goeie moed uit naar een nieuw jaar en wat 2013 zal brengen, daar heb ik alleen het raden naar!

01-04-12

Klaagzang!

Voor wie echt geen zin heeft in de zoveelste klaagzang van je welste, gelieve zo snel mogelijk weg te klikken en vrolijkere blogs op te zoeken.

Want het gaat niet goed met Fibromindy! Sinds vrijdag heb ik terug heel erge draaiduizeligheid en evenwichtsstoornissen en ik ben helemaal op!

Ik heb gisteren een aanval van ernstig zelfbeklag gehad, waarop ik het wou uitschreeuwen, dat ik gevangen ben in mijn eigen lijf! Mijn geest zegt, geniet van het leven, lach, doe leuke dingen, geniet van wat er te genieten valt! Maar dat verdomde lijf van mij, wil niet meer, het wil alleen maar slapen! Ik weet niet eens of dat lijf er nog wil zijn! Het is een waardeloze blubber geworden! Het lijkt gebroken versleten tot op de draad en dat terwijl ik zelf nog zoveel levenslust in mijn ziel heb! Alsof ik een ruiter ben die toch nog de race wil winnen terwijl het paard dood onder me ligt!

Ik heb het weekend veel geslapen en ben nog snel met mijn mannetje naar de winkel gecrost om nieuwe kleren, want ik wil ondanks meneerke stomme fibro er goed uit zijn, met de hoop dat als de moraal stijgt, het lijf vanzelf zal volgen, maar dat is niet zo! Het lichaam volgt niet meer. Het trekt alleen maar tegen . De minste beweging kost moeite, ik ben al moe na het aankleden, of ik voel me bijna te moe om te eten!

Gelukkig is mijn schouder beter door de corstisone-spuit en de kinévrije week! Jeuh, k heb iets positiefs verteld, hoera voor mezelf! Moet ik nu een staande ovatie voor mezelf gaan doen??

Het begint me ferm te dagen dat ik met dat wrak waar ik in zit verder moet voor de rest van mijn dagen en de vraag is of ik dat wel wil??? Hoelang wil ik dat lijf nog rondslepen op deze aardbol?

Ik begin stilletjesaan te overwegen of ik me toch niet door die zogezegde kwakzalver zou laten opereren? Genezing niet gegarandeerd, een lege portemonnee wel gegarandeerd! Voor 25000 euro mag ik vier keer naar zwitserland en vier keer onder het mes, twee maal aan de binnenkant van de arm , en twee keer aan de enkels! Ik ga me toch eens verdiepen in het boek van Dr Bauer, al zal het waarschijnlijk inhouden dat ik niet meer als contactpersoon van de liga zal mogen werken, want ze zijn fel gekant tegen de praktijken van Dr Bauer. Ik zal het boek morgens eens meenemen naar de kinesist en vragen wat hij er van vindt!

Ik ben ten einde raad, en helemaal ten einde van mijn latijn, ik zou het wel willen uitschreeuwen, wie komt er me redden, maar de tovenaars zijn uitgestorven en leven alleen nog in sprookjes verder!

En zeggen dat ik twee weken geleden nog dacht dat ik misschien ooit terug zou kunnen werken, zucht..........

 

19:03 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (10) | Tags: klaagzang, fibro, pijn, helemaal op! |  Facebook

21-03-12

T is gene vetten zenne!

Allee, veel zal ik niet schrijven vandaag! Geen zin om nog maar eens uit de doeken te doen, hoe slap ik me voel, hoe ik me over de markt heb gesleept, met mijn karretje en een kleine handtas die ik met moeite kon dragen.

Het was een ware uitputtingslag om terug tot aan mijn auto te geraken.

Hopelijk morgen beter en kan ik terug een beetje vrolijk zijn en over de leuke dinges des levens schrijven. En na mijn groot manoeuver terug mijn bed in, en hopelijk deze namiddag buiten in de zon.

Toedeloe!

10:42 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (5) | Tags: fibro, pijn, uitputting |  Facebook