02-10-13

Emotionele rollercoaster

De laatste tijd heb ik weinig inspiratie om te bloggen. Dat komt grotendeels doordat ik al maanden op een emotionele roller coaster zit, met constante ups en downs. Sinds twee weken gebruik ik nu een nieuwe antidepressiva en ben cipralexa aan het afbouwen. Want ik heb de indruk dat ik alleen maar "dik " wordt van dat dagelijkse pilletje.

Wat ik nu neem, zou je eerder gewichtsverlies van krijgen, en dat is uiteraard aardig meegenomen. Maar zo ver zijn we nog niet. Eerst moet mijn lichaam nog wennen zonder die eerste Ad's. 

Ik zit boordevol angsten, en ben de Chrissebie vol levenslust, vol zelfvertrouwen even kwijt. En ik wil haar zo graag terug.

Mijn leven elke dag thuis begint me dag per dag meer te ergeren , maar werken is nog altijd geen optie. 

Ik hou nu een schriftje bij , wat ik allemaal doe op een dag. Hoe ik mijn dagen indeel. En ik begin het begot nog leuk te vinden om in de namiddag naar het koekoeksnest te gaan. Alles is beter dan hier alleen thuis zitten.

Ik sta al zes maanden op de wachtlijst om naar de dienst gezondheidszorg te kunnen gaan. Maar o wee, het kon tot een jaar duren zeiden ze me! Maar misschien moet ik toch maar eens telefoneren, en een beetje overdrijven zodat ze er aan herinnerd worden dat ik er nog steeds ben ik nog steeds wacht. Want naar een persoonlijke psychologe gaan zie ik financieel niet zitten. Misschien zouden ze toch meer moeten investeren in geestelijke gezondheidszorg dan in het terugbetalen van een saunabeurt .

De chrissebie die vroeger naar Duitsland en Parijs reed met haar wagen, rijdt met moeite nog tot Roeselare en Menen, uit angst om weer een ongeval te veroorzaken.

Want ik heb me voorgenomen dat , als ik nog eens een ongeval veroorzaak ik dan mijn autosleutels aan de haak ga hangen. Maar dat betekent nog een grotere beperking van mijn vrijheid. En nog minder buiten. 

Fietsen is ook al geen optie, dus laten we maar heel erg ons best doen, om ons goed op de weg te concentreren.

Ik hoop dat ik Freja, ( zou heb ik mijn autootje genoemd, zodat ik mijn nummerplaat kan onthouden ) kan houden tot mijne schat met pensioen is, zodat we dan maar één auto meer nodig heb.

Bon, het klaag-uurtje voor vandaag is alweer voorbij. Ik ga nu toch genieten van de avond met mijn mannetje aan mijn zijde. Een beetje tv kijken en misschien al beginnen dromen over waar we volgend jaar op reis zouden kunnen gaan, aheum dat is vroeg, maar dat ik volgend jaar weer op reis kan, dat houdt me op de been. Maar het enige wat we nu al weten dat het een lastminute wordt, en geen verre reis dit jaar. Want we hebben jammer genoeg geen geldschijtende ezel in de tuin staan. 

Groetjes



19:53 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (5) | Tags: eenzaam, huisarrest, angsten, freja, reizen |  Facebook

15-01-13

Reisverslaving

Heden ten dage vliegen de reisbrochures en reclames op je oren! Ook mijn mailbox puilt elke dag uit met promoties waarvan ik steeds het gevoel heb, waow, dat is goedkoop, of dat wil ik doen!

Zo erg dat ik er eigenlijk ongemakkellijk van word! Mijn hart gaat sneller slaan bij het klikken op die sites, het spontaan gaan berekenen van prijzen voor vluchten, hoewel ik weet dat ik die reis "toch" niet ga doen!

Ik weet dat we dit jaar voorlopig nog geen budget hebben om op reis te gaan, maar dan zie ik toch wel iets goedkoops zeker, en zo blijven we bezig uiteraard!

Ik loop ongemakkelijk dat er nog niets is geboekt , maar ik kan ook gewoon niet kiezen! Er zijn zo veel dingen die ik wil! Ik wil graag naar Berlijn, naar Praag, maar ook naar het zwarte woud en de Elzas! En dan is er die fantastische aanbieding naar Oostenrijk, maar mijn ventje houdt niet van de bergen, al weet hij zelf niet waarom.

Of een zonvakantie, maar ik heb nu eens geen zin in een weekje Turkije, ik heb het zo een beetje gehad met die formule.

Dan zit ik mezelf nog te kwellen met te kijken naar dure safarireizen in Kenia, Costa-Rica, Mexico, Zanzibar, O jee, wat huppelt mijn hartje in mijn borst als ik dat allemaal bekijk.

Nu moet je weten dat mijn moeder ontzettend veel reist en zij nog gebetener is dan ik, maar dan ook wel effectief 12 keer op een jaar op reis gaat en dan heb ik het niet over een weekendje aan zee. Op haar zou ik de stempel plakken, "reisverslaafd", maar ikke??? Reisverslaafd, mijn mannetje beweert van wel!

En dus vandaag heb ik eens gegoogeld, of "reisverslaving " wel bestaat! O jee, ik kwam in de eerste plaats mijn moeder tegen , maar ook mezelf.

Er bestaat dus degelijk een reisverslaving, vroeger lachte ik ermee, dat ik een vliegtuig in mijn buik had. Maar sinds ik tijd over heb is het surfen op het net naar reizen nog groter geworden en sommige dingen uit het artikel kloppen wel!Even mezelf bloot geven tot mijn schade en mijn schande!

Dingetjes uit het grote artikel over reisverslaving die voor mij toch een beetje van toepassing zijn.

Voor reizigers draait het allemaal om het reizen. Het maakt andere dingen, zoals auto's, huizen en mode, minder belangrijk. De decoraties in je huis en je profielfoto's hebben allemaal te maken met je reis. Het enige waar je aan denkt is reizen, je voelt je verloren en zou willen dat er een manier was om snel aan geld te komen voor je volg

Terwijl je terugkijkt naar de foto's van je Afrikaanse safari of ook maar de gedachte naar een volgende reis bij je opkomt, loopt het kwijl al langs je mondhoeken. Het zien van al die mogelijkheden die de wereld biedt, laten je hart sneller kloppen en je wordt helemaal enthousiast. Fervente reizigers raken al opgewonden als ze research doen naar hun volgende bestemming, en wanneer de vertrekdatum dichterbij komt, wordt de spanning alleen maar groter. Je hoofd zit zo vol van de foto's en gebeurtenissen van je reizen dat je niet goed meer functioneert

Dit veroorzaakt de behoefte om voortdurend het gevoel van geluk te willen ervaren en de realiteit, met zijn stress en zorgen, te negeren. Dit is precies wat reizen ook mogelijk maakt: een kans om te ontsnappen aan het dagelijks leven. Het is alsof je naar een adembenemende scène kijkt die je niet voor mogelijk zou hebben geacht, ware het niet het feit dat je er zelf middenin staat. Het is een constante high, een ander leven zonder zorgen en stress. Het geeft je een kick en een gevoel van geluk.

Veel verslavingen kosten geld. Het voortdurend bevredigen van een verslaving kan een flinke deuk in je financiën veroorzaken. Reizen is een heel dure hobby, zelfs als je de goedkoopst mogelijke opties pakt, zoals logeren in hostels en een boekje als reisleider gebruikt. De prijzen stapelen zich toch allemaal op en er is niemand die zal weigeren om zoveel mogelijk te bezichtigen, zolang hij nog geld heeft. De vluchten, hotels, bezienswaardigheden, maaltijden en drankjes, de verhalen en de herinneringen wil je allemaal beleven zolang het nog kan. Dit zorgt ervoor dat het geld dat je speciaal voor deze reis had gespaard al snel opgaat

Je zit jezelf te plagen door achter de computer te zoeken naar de goedkoopste bestemmingen, de beste budgetvluchten en de wonderen van de wereld. Dit zorgt er dan misschien wel voor dat je verlangen een ende reis. Alles wat je nog wilt is reizen, reizen, reizen. Dus zet je al je geld apart voor de volgende reis, de volgende kick, de volgende high. Als het gevoel van opwinding maar snel weer terug komt.

Voor reizigers draait het allemaal om het reizen. Het maakt andere dingen, zoals auto's, huizen en mode, minder belangrijk. De decoraties in je huis en je profielfoto's hebben allemaal te maken met je reis. Het enige waar je aan denkt is reizen, je voelt je verloren en zou willen dat er een manier was om snel aan geld te komen voor je volgende reis.

 Dat laatste is zeker waar, ik probeer zo spaarzaam te leven omdat ik toch maar op reis zou kunnen, ik ga weinig naar de kapper of the beautufarm, ik koop geen weekbladen, koop zelden boeken en cd's. Koop bijna al mijn kleren in de solden.

Maar gelukkig is er mijn mannetje die me met de voetjes op de grond houdt en veel rationeler is dan ik, oef , gelukkig maar! Misschien al die fantastische aanbiedingen naar mijn ongewenste post verbannen en daar dan ook niet meer stiekem gaan kijken!

 

 

 

 

 

 

 

09-01-13

Baaldag!

Vandaag ben ik eens heel onvriendelijk! Ik heb een baaldag!

Ik ben het thuiszitten beu

de pijn

de slapeloze nachten

het gedoe met kussens tussen ons in om wat gemakkelijker te liggen

het nemen van "of medicatie" of "voedselsupplementen " die niet terugbetaald worden

het dieten hangt van de derde dag al mijn voeten uit, ik heb en pijn, ongemakken, zware vermoeidheid nog eens het gevoel dat ik gestraft ben en ook nog beperkt wordt in voeding

ik baal van de honderden reisaanbiedingen die mijn pc komen binnengevlogen , maar ik kan niets plannen wegens geen geld

ik baal dat ik niet kan werken om daar centen voor te verdienen

omdat ik sinds de stop van het rose pilletje veel gevoeliger geworden, veel emotioneler en minder sterk

Ik heb geen zin om het pilletje terug te gaan slikken en zo binnenkort de kaap van honderd kilo te moeten gaan overschrijden en al helemaal geen kleren meer vinden!

Ik voel me gelijk nen naakten vis in een bokaal die rondjes aan het zwemmen is en die tevreden moet zijn met wat ze me toesmijten!

 

Voila si dat heeft ne keer deugd gedaan,ne keer mezelf goed beklaagd, fieuw, er komt bijna stoom uit mijn oren!  En nu verder lezen in mijn boek en hopen dat ik daar wat blijer van wordt!

30-01-11

invaliditeitsuitkering

Ik die altijd beweer dat geld niet gelukkig maakt, loop hier nu wel nukkig rond met het besef dat ik voortaan elke maand zal moeten zien rond te komen met 600 euro en neen dat maakt me "ook" niet gelukkig. Te weten dat ik elke maand een goeie 400 euro nodig heb om gewoon voeding, telefoon en electriciteit te betalen. Dan is er nog onderhoud en benzine van mijn wagen, verzekering, kledij en medicatie, dokters, hupla dat zal het zijn zeker! Het voelt meer als overleven nu dan leven, alsof dit minimuminkomen een mes op mijn keel zet! Geen geld meer om af en toe een uitje te maken, een restaurantbezoekje, af en toe een cadeautje kopen voor de een of de ander....

Maar ik klaag niet graag , t is maar dat ik er gewoon nooit had bij stilgestaan! En k zit me hier suf te piekeren om een werk te vinden dat ik wel zou aankunnen en k vind er geen! Werk genoeg, maar niets wat mijn lichaam aankan!

Relaas van deze week, één voormiddag een beetje keuken en badkamer gedweild, twee dagen later boodschappen gedaan, ( waarvan ik nu nog geradbraakt ben) een namiddag naar Oostende naar Psy, gelukkig moest ik zelf niet rijden en na het ziekenhuisbezoek hebben we nog een uurtje gewandeld. Gisteren namiddag in mijn bed gezeten, en gisteravond nog naar Auchan geweest waar het weer strompeltjeskermis was! Met wat spierontspanners gaan slapen en heb dan ook redelijk goed geslapen.

Zeg nu zelf, wat is een werkgever met iemand die maar zoveel op een week aankan, juist, niets!

Er zal dus niets anders op zitten dan die nieuwe financiele situatie te aanvaarden en er naar te proberen leven en ik mag van geluk spreken dat er af en toe nog iets uit de lucht komt gevallen, want anders kon ik die reis naar New york wel vergeten!

Mensen hebben me al de vraag gesteld of ik dat zal aankunnen om naar New York te gaan! Natuurlijk kan ik dat niet aan! IK hoop dat ik met mijn doktersbriefke een plaats krijg in het vliegtuig vooraan, zodat ik mijn benen kan strekken! Anders zal het pijnstillers slikken worden en proberen wat te slapen. Gelukkig zitten er Drie geleide bezoeken bij met een bus en een minicruise rond het vrijheidsbeeld. Dat is ook de reden waarom we voor deze reis hebben gekozen, wegens de uitstappen, want te voet is dit voor mij niet meer haalbaar! Wij die vroeger heel San Fransisco te voet doorkruist hebben, heuvel op heuvel af!

Ik weet zowieso dat ik na onze vijfdaagse trip naar New York twee weken geen fluit waard zal zijn, maar ik ga mijn lijden er maar ( met plezier , hum) bijnemen.

Maar ik zie ook niet in waarom ik niet zou mogen gaan, zelfs mensen die in een rolstoel zitten gaan met vakantie, waarom zou ik dan niet mogen! Bovendien heb ik dit uitvoerig met mijn dokter besproken , en heb ik toestemming van de adviseur, het is dus niet helemaal ondoordacht. Ik heb ook een ferme annulatieverzekering erbij genomen voor het geval ik op het laatste toch moet afhaken om lichamelijke redenen of omdat het met mijn pa tegen die tijd ferm bergaf zou gaan. Maar hij stelt het redelijk goed, de chemo krikt hem telkens een beetje op. Hij staat zelf te popelen om nog op reis te vertrekken, tja de reismicrobe zit wel duidelijk in de familie!

09-01-11

Ali feutus ( alias Ali Tuysuz) deel 1

Onze reis naar Istanbul ligt al een eindje achter ons, maar ik heb dit verhaaltje nog niet geschreven en t is er eentje om U tegen te zeggen, allee, ik vond het in elk geval reuze spannend! Misschien dat ik er nu terug aan denk omdat ik een boek aan het lezen ben over een jongen die zijn broer in Istanbul gaat zoeken, wel ooit ging ik " Ali " zoeken!

In mijn jeugdjaren reisde ik met mijn ouders naar Istanbul, het was een stad die me toen al heel erg imponeerde, ik werd op slag betoverd door zijn charme! En ik werd betoverd door de charme van ene Ali, Ali Tüysuz, een rijzige jonge man, hitzwart haar, een baard en snor en een zonnebril en in zijn handen zo bidkraal dat de moslims steeds bij zich hebben alsof het een speeltje betreft! Hij was vriendelijk en gaf ons een rondleiding in de blauwe moskee. Hij was zelfs zo vriendelijk dat hij voorstelde om ons op een tasje thee te trakteren en wij lieten ons zomaar meelokken naar zijn tapijtwinkeltje in het hoekje helemaal achter de blauwe moskee!

We zaten er op kussens die op een houten bank lagen , en Ali dronk Raki met mijn vader. Ik was 19, had eigenlijk een lief in Belgie, maar ik werd overdonderd door de mannelijkheid waarmee hij me als vrouw behandelde! Hij opende de deuren voor mij als een gentlemen, enfin, ik had thuis een "jongen " en hier werd ik door een man in de watjes gelegd!

Mijn ouders die intertijd een winkel hadden onderhandelden om tapijten aan te schaffen voor de winkel en Ali steld voor om eens mee te gaan naar de tapijtenmarkt! Daar schreef hij de getallen in het turks op een papiertje en gaf het mij, zo probeerde ik een beetje te volgen welke bedragen er daar rond ieders oren vlogen. Yuz yirmi beç, of zoiets was 125, mja ik kan best nog de meeste van de getallen. Ali loodste ons door het gewone leven in Istanbul en dat vond ik een voorrecht als toeriste om zo veel meer te zien dan de doornsee toerist! Hij nam ons mee met de boot naar het Aziatische deel van Istanbul, en kocht een roos aan een voorbijwandelende venter voor mij! Ik voelde me op en top vrouw, maar ik had een lief! Bovendien was het ook niet echt verliefdheid wat ik voelde, ik was geimponeerd omdat ik tot nu toe steeds als meisje was behandeld en niet als vrouw, er ging een nieuwe wereld voor me open!

Maar ergens was ik ook een beetje bang voor hem, hoe zeer ik ook naar hem opkeek, ik kon zijn leeftijd niet inschatten, hij zei, 24 , maar het kon evenzeer 30 tot 35 zijn.

Op een avond vroeg hij aan mijn ouders of ik mee mocht uitgaan met hem! Ik kon mijn oren niet geloven toen mijn ouders nog ja zeiden ook! Lieve hemel, ik met een Turk in een land dat ik niet ken!

Ali beloofde mijn vader me terug naar het hotel te brengen en daar zat ik dan een beetje verweesd te kijken, en Ali zag het in mijn blik en verweet me dat ik hem niet vertrouwde en ik loog dat ik dat wel deed!

Omdat ik een heel veel last van diarree en buikkrampen stelde hij voor om eens bij zijn vriend langs te gaan die dokter was. We namen een taxi en stapten uit in een donkere steeg! Mijn hart bonkte in mijn keel van angst ! Het trappenhuis was kil en donker en toen we boven aankwamen belde Ali aan, maar er bleek niemand thuis te zijn! Ik schrikte me een aap toen hij me lakoniek vertelde dat hij een sleutel had! Ik rukte zijn hand los en vluchtte naar beneden!

Hij kwam met gewone tred naar beneden en zijn luide lach weerklonk in het schrille trappenhuis! "Oh dear Christa , it's only a cold joke"!

"But i don't like your cold jokes" was mijn antwoord en ik was serieus gepikeerd . Opnieuw kreeg ik een tirade dat wij buitenlanders de turken niet vertrouwen en opnieuw stond ik te liegen dat ik zwart zag, want uiteraard was ik bang en spookten de wildste verhalen door mijn hoofd! Straks werd ik hier nog verkocht als blanke slavin, al een geluk dat ik niet blond was!

Istanbul bye night was prachtig en we stonden bovenaan de galatatower naar de sterren te kijken! Hij stond erop mij bij de hand te houden , omdat , naar zijn zeggen anders zijn volk zou denken dat hij toeristes achtervolgd, en dus gaf ik maar toe omdat ik niet nog eens in de clinch wou gaan, een hand geven was toch geen overspel!

We kwamen in een nachtclub een discotheek maar ik ben nooit geen danser geweest en zei dat ik het liefst gewoon iets dronk en een beetje genoot van het rode interieur en te kijken naar de paartjes op de dansvloer, want alleen kwam je er hier niet in zei Ali!

Toen hij me vroeg waar ik nog heen wou zei ik vastberaden naar het hotel! Eerlijk gezegd dat ik daar dan op dat moment geen enkel minuut eraan dacht dat hij dat als een "hint " zou kunnen zien dat ik met hem in de koffer wou duiken!

Nee, ik wou op veilig terrein zijn, waar ik me kon orienteren , waar mijn ouders waren ,zodanig dat ik straks weer veilig "alleen " in mijn bedje van mijn eenpersoonskamertje lag!

Ik zei hem dat ik nog nooit op het dakterras van ons hotel iets was gaan drinken en dat ik dat wel eens met hem wou doen, dus taxi , richting Etap hotel in de nieuwstad over de Galatabridge!

Ik dronk een biertje met hem en genoot van het uitzicht maar genoot nog meer van het veilige gevoel in het hotel te zijn, nu kon er me niets meer gebeuren! Ik begon stilaan wat te geeuwen en te gapen en bedacht dat dit de goeie manier was om duidelijk te maken dat ik maar eens naar bed wou!

Hij wou me begeleiden tot mijn kamer en ik loog dat ik bij mijn ouders sliep! Aan de deur van de kamer gaf hij een slaapwel kus en stak zijn voet vakkundig tussen de deur, die ik er al even vakkundig van tussen schopte, en de deur met een snelle goodnight met een fikse duw dichtklapte! Ik bleef nog effe met mijn rug tegen de deur in het donker staan tot ik de liftdeur hoorde open en terug dicht gaan! Oef, de kust was vrij, nu pas drong het tot me door dat ik eigenlijk een heel gevaarlijk spel had gespeeld door naar het hotel te willen komen! Maar ik was hem lekker te slim afgeweest! Ik had er totaal geen zin in het bed te delen met een Turk die dan wel charmant was, maar die ik eigenlijk nog van haar nog pluimen kende! Zoiets lag niet in mijn aard en bovendien had ik een relatie, en op dat vlak was ik wel zo trouw als een hondje!

S morgens rinkelde de telefoon! "Good morning Christa, you lied again to me" oeps, hij had naar de receptie gebeld en daar hadden ze verteld dat ik niet op de kamer met mijn ouders sliep! Ik wist niet goed hoe ik me uit slag moest trekken en stamelde wat flauwe excuses!

Hij had me zijn gouden ring gegeven als teken dat hij me wel vertrouwde en die moest ik dan maar s anderdaags teruggeven, rare mannen die geile turken!

HIj kwam me halen met de taxi om me naar de locatie te brengen waar de film gedraaid werd indertijd, "the orient express" Het was een gevangenis die niet meer in gebruik was ondertussen en die je als toerist kon bezoeken! Ik had de film gezien en wou heel graag die plek bezoeken!

Toen we eraan kwamen bleek het helaas gesloten op zondag en Ali trakteerde me op een heus ontbijt hoewel ik er al een had gekregen in het hotel! Galant als hij was vroeg hij wat de dame wou en ik zei dat het me niet uit maakte omdat ik toch niet wist wat lekker was en wat niet! Hij kwam daar aandraven met een bord vol zeemzoet gebak. Ik heb mijn best gedaan om hem niet te ontgoochelen maar ben er niet in geslaagd alles netjes op te eten!

Het afscheid was nabij, hij steunde erop het met mijn lief uit te maken en voor hem te kiezen, hij zou mijn vlucht naar ginds betalen, bla bla bla hij kon het in elk geval heel overtuigend brengen!

Okee, het was tof geweest, ik had van de aandacht , de presentjes , de bloemen genoten maar geen haar op mijn kop die eraan dacht werk te maken van een vaste relatie! Enfin, HIj zei wel honderd keer, Lutfen lutfen seni sevjorum, wat zoveel betekede als aub aub , ik zie je graag! Maar ikke naar huis, bye bye Ali!

Een paar maanden later heb ik het wel uitgemaakt met mijn lief, niet om Ali achterna te reizen , maar toch was mijn toenmalige belgische frank gevallen dat de manier waarop hij me behandelde eigenlijk niet echt de manier was , die ik wou! Ik had aan de lijve ondervonden dat het allemaal anders kon en zo mooi kon zijn, maar ik bleef wel in ons Belgische kikkerlandje!

( morgen deel twee, Ali feutus anno 2010)

 

 

 

 

 

 

26-11-10

Mijn rijkdom opgesomd!

De  dingen die ik minstens één keer deed!

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Ik speelde de rol van tante oliebol in een kinderprogramma op "radio vrie"

Ik gaf een interview op radio 2 over het bezoek aan mijn pennevriend in Zwitserland

Ik mocht op het podium bij nonkel Bob op tv

Nonkel Bob kwam een keer eten bij ons in het restaurant

Ik ging met de kids naar Samson en Gert in hun beginperiode , toen het nog aan zee was en gratis, alle kids op de grond!

Aja, Danny verbiest de mens in het samsoncostuum, kwam ook nog eten bij ons!

Ik kookt voor bekende mensen, premier Martens, Willem vermandere, Wouter Deprez, Freddy De Vadder. Absynth minded, Flip Kowlier, soulsister, Stash,  Sioen, en nog een hele hoop vedetten! Maar achter de vedetten schuilen gewone mensen met een lach, een hart en een vriendelijk woord!

Ik kwam op tv met mijn lugubere doodservaring

Ik schreef diverse krantenartikels over alcoholisme

Ik ging op bedevaart te voet van Dikkebus naar Dadizele

Ik fietste over de Golden gate bridge in San fransisco

Ik heb de pangsangangwatervallen met een kano afgevaren in de filipijnen

Ik schudde de hand van Koning Boudewijn

Ik stond boven op de galatatower in Istanbul met een turks lief

Ik had een winkel

Ik ging  skiën

Ik baarde kinderen

Ik was heel vaak verliefd

Ik plaagde de jongens op de trein

IK deed af en toe een goede daad

ik sprong op springkastelen terwijl ik daar al veel te oud voor was!

ik reed op driejarige leeftijd met een kraan

ik speelde zwarte piet, met borsten!

Ik maakte mijn dromen waar, trouwen op Mauritius

Ik ging één dag over en weer naar Zwitserland om mijn pennevriend op te zoeken

Ik ontmoette mijn allereerste pennevriend in Mauritius

Ik was op 20 jarige leeftijd gerante in een feestzaal van 150 personen

Ik schilderde op zijde

Ik boetseerde dingen die ik verkocht in de winkel

decoreerde struisvogeleieren die ik verkocht

Ik ging werken in een school

Ik spreek vier talen

Ik kan rekenen tot tien

Ik schreef al veel teksten voor "doodsprentjes"

Ik schrijf spiegelschrift, even snel  als normaal

Ik at één keer sushi maar lustte het niet !

Ik reed op een scooter op Rhodos rond

Ik zat in een tropische storm in Florida en kon niet naar huis

Ik speelde non op de film van mijn nichtje voor haar trouwfeest

IK organiseerde een gospelkoor

Ik volg nu een workshop om een muis te maken

En ik blog! Wat een geluk!

 

 

16-11-10

Fibromindy zoekt nieuw en haalbaar avontuur!

Als het me niet lukt om naar Santiago te gaan omdat mijn "geweldig idee " op vele vlakken niet haalbaar is, ben ik niet van plan om nu keihard op de grond te bonken en met gevoel van een nederlaag met schaamterode wangen te zitten koekeloeren!

Ik ga heus iets vinden dat voor mij haalbaar is en wat nog een beetje avontuurlijk is en wat ook financieel in mijn plaatje past!

Ik heb het geluk dat mijn man bij de spoorwegen werkt en wij op die manier gratis kunnen reizen door gans Europa, waar we tot op heden nog nooit echt echt gebruikt van gemaakt hebben! Misschien stippel ik eens een week door Europa uit met de trein! Een trein is zowieso comfortabeler dan een vliegtuig en een wagen maar oké, het duurt uiteraard wat langer dan een vliegrit! Anderzijds is het ook niet te onderschatten hoe vaak je onderweg bent en aangeschoven hebt in de ellenlange rij" gestresste mensen die allemaal dringend aan ontspanning toe zijn"!

En met de trein is altijd een beetje reizen zeggen ze! Daar kan ik mijn benen op de bank voor mij leggen, als het niet druk is en ik mijn schoenen uitdoe! Ik kan er wat over en weer lopen , er zijn toiletten en ik kan van de gelegenheid gebruik maken om een heerlijk boek te lezen onderweg!

Er valt ook veel te bekijken, en op weg zijn is voor mij ook al reizen op zich!

Ik ben er niet zo eentje die zo snel mogelijk een strandstoel aan het zwembad wil veroveren om zo bruin mogelijk te worden in een korte tijd, lukt trouwens toch niet bij  met mijn vel dat allergisch is aan de zon!

Ik zou het fijn vinden, van stad naar stad te reizen en overal een dag , of twee dagen te blijven . Terecht komen op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest, lijkt me om het op de wijze van Eddy Wally te zeggen, "GEWELDIG"

Het is ook iets dat ik op mijn tempo kan doen, ik moet niet perse praag van voor naar achter gaan omkeren om het gevoel te hebben dat ik Praag gezien heb! Ik hou wel van blitzbezoekjes!

Ik weet dus nog niet wat volgend jaar zal brengen aan "vakantiebeleving", ik weet wel wat het niet wordt, in geen geval een strandvakantie! Ik heb daar niets op tegen, maar ik heb het al zo vaak gedaan en ik heb dat nu even gehad, ik snak naar avontuur, maar het moet uiteraard aangepast zijn aan mijn "kunnen " en dat is momenteel echt heel miniem, maar dat is nog altijd beter dan niets hé, en daarmee wil ik het doen!

 

19:55 Gepost door fibromindy in gekke kronkels, stomme fibro, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vakantie, trein, reizen |  Facebook