29-04-12

Back at home!

Terug thuis dus! Na een paar dagen onderzoeken in het ziekenhuis. Maar zonder resultaat eigenlijk.

En het lijkt wel of ik steeds in rondekes draai en steeds uitkom bij Fibromyalgie! Grrrrrrrr!

Nu was ik ervan overtuigd dat die "in evenwicht -gespecialiseerde dokter, toch iets zou vinden.

Maar alles is zo normaal of wat!

De neuroloog wijt het aan fibro en schreef me medicatie voor , 3 keer een vierdeke per dag! Maar ik weiger ze te nemen! Misschien kijken jullie nu verontwaardigd en denken jullie,, die Chrissebie wil helemaal niet beter worden zeker!

Maar ik heb het medicament gegoogeld, en het is een antipsychotisch middel. Lieve mensen, ik ben helemaal niet psychotisch , ik val gewoon een beetje om en ik heb gewoon draaiingen in mijne kop!

Ik heb dat uitgelegd aan de neus-keel -oorarts , want ik was opgenomen in het ziekenhuis onder zijn supervisie.

Dus gaan we eerst vier weken een middel tegen evenwichtstoornissen uitproberen , maar hij vreest dat dit niet zal helpen omdat hij het met de neuroloog eens is dat het een neurologische aandoening is.

Maar toch wil ik het en kans geven. Als het niet werkt dan ga ik het middel van de neuroloog nemen.

IK twijfel eigenlijk niet aan de diagnose van de neuroloog hoor ! HIj heeft als eerste fibro bij mij vastgesteld  terwijl ik er niets van geloofde en ik later moest toegeven dat hij de bal helemaal juist had geslagen.

En voor de rest heeft ons Chrissebie ook weer vrolijke en grappige anekdotes om te vertellen, maar dat doe ik later wel eens, ik ben eerlijk gezegd , nog helemaal niet in vorm, want uiteindelijk heb ik mijn klachten terug mee naar huis, het is nog geen haar beter, met dat verschil dat ik een stuk rustiger ben geworden en uitgerust. Maar de vrolijke dingetjes heb je nog te goed van me!

10:41 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ziekenhuis, duizeligheid, medicatie |  Facebook

24-04-12

ziekenhuis

Fibromindy heeft samen met de dokter beslist om een paar dagen naar het ziekenhuis te gaan. Om alle testen ineens te doen die nodig zijn, tot ze vinden wat er met mij aan de hand is.

Ik ga mijn beste digitale vriendje meenemen, zodat ik een beetje contact met de wereld hou.

Ik heb ook rust nodig, die ik hopelijk daar zal vinden. Dju toch ik was toch beter op last minute vertrokken naar het warme Turkije of zo, te laat......

19:26 Gepost door fibromindy in Algemeen, stomme fibro, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (9) | Tags: evenwicht, ziekenhuis, menen |  Facebook

30-03-12

Fiybromindy duizelt dat het geen naam heeft!

Toen ik deze morgen mijn bed wou uitkomen, viel ik pal terug achteraf! Waow, wat een draaiingen, ik zag de kamer rondtollen en wist direct hoe laat het was! K ben al lang de naam van dit probleem vergeten, k weet het dat het vier letters zijn met een puntje tussen, maar k wou het ook niet onthouden omdat ik dacht er voor eeuwig en altijd van verlost te zijn! Daar gaat ons kidsvrije weekend en ons plan om naar de markt in Brussel te gaan.

Ik moest met Steven naar het ziekenhuis en gelukkig dat hij zelf een rijbewijs heeft, en met mijn wagen kon rijden, of ik mocht Wim opbellen om zo snel mogelijk naar huis te komen. Ik vroeg met aandrang om voorzichtig te rijden, afstand te houden om niet kort te moeten remmen, maar hij lapte dat allemaal aan zijn laars, waardoor ik nog meer missellijk werd, leuk is anders!

Daar zat ik dan, k had de grootste moeite gedaan om mijn haar te brushen, het achterste lukt zowieso niet, dat heb ik maar laten hangen.

En waggelend had ik aan de spiegel gestaan om de belofte aan mijn eigen waar te maken dat ik niet meer zonder make up de straat op ga! Vreselijk om daar zo missellijk in de weer te zijn met mascara en van die dingen. het wenen stond me dichter dan het lachen. Het leven van een fibro is als op een wip zitten, op en neer, en op en neer, zo hoog en vrolijk waar ik maandag zat, zo hard bonkte ik bijna letterlijk op de grond.

Als een zatte madam met bijna zwart uitgelopen ogen ben ik het ziekenhuis doorgestrompeld, meegeweest op consultatie en terug buitengeraakt. Snel iets bij Mc Donalds gaan eten en me dan es goed kwaad gemaakt vanwege de rij-capriolen waardoor we bijna een ongeval kregen. Tegen dat ik thuis kwam was ik gewoon "op". Nog een paar telefoontjes gedaan om verslag uit te brengen en dan een paar uur mijn bed in. Daar was ik het nog het best van al, leve de donker, leve de stilte, maar k lag zo te rillen dat ik mijn electrisch deken heb aangelegd, tot ik badend in het zweet wakker werd. Voor de rest van de avond, word het met mijn elastieken benen in de zetel blijven, een boterham eten iplv van een warme maaltijd, want ik ben absoluut niet in staat om te koken. Maar Fibromindy heeft nog steeds haar schmink op haar muilke, goed hé toch!

 

11-02-12

de recovery

Zelfs tijdens mijn grootste angsten slaag ik er toch nog in een beetje scherpzinnig te zijn, en zelfs nog wat beeldmateriaal in mijn hersenen op te slaan.

Ik werd wakker van een vrouwenstem die me aanmaande om wakker te worden. K had eerlijk gezegd geen zin om mijn ogen op te trekken, weg uit die zalige roes van de verdoving. Ik had niets gevoeld, noch de spuit in mijn nek om heel mijn arm te verdoven, noch de spuit in mijn catheter die de vorige keer wel behoorlijk pijn deed.

Ik voelde wel keelpijn, en had een soort van prikkelhoest waardoor ik wist, dat ze terug zo'n ding in mijn keel hadden gepropt.maar de vorige keer had ik er achteraf geen last van, ze hadden nu vast een beetje meer zitten wrikkelen en wroeten, ach soit, da's het ergste niet.

Ik piepte effe onder mijn laken en zag mijn arm in een draagdoek, vingers tot en met nagels, in t geel geschilderd.Iik kon mijn vingers langs geen kanten bewegen, maar soit, ik maakte me daar geen zorgen over, dan deed het op zijn minst geen pijn.

Alle lawaai begon langzaam meer en meer door te dringen en ik werd alerter voor de dingen die rond mij gebeurden. Verplegend personeel moest van her naar der crossen om overal tegelijk te zijn, want overal hoorde ik machines of monitoren fluiten of tuuten, wat een herrie zeg.

Naast mij lag een vrouw die ook volgens de verpleegster wat te lang sliep, ze werd aangepord om wakker te worden en diep adem te halen.

Overal nieuwe knieen, schouders, polsen en armen. En ik kan u verzekeren, t ging snel zenne, t was opereren aan de lopende band!

Maar de mannen waren de lastigste! Luc was nog niet helemaal terug uit het operatiekwartier,of hij sprong bijna overboord van zijn berrie! Ik denk dat Lucske misschien dacht, t is tijd om te gaan aperitieven. Met vier man moesten ze de spartelende Luc van de brancard in zijn bed sleuren. Menige keer hoorde ik een verpleegster roepen ,uit de verte of tijdens het voorbijsnellen,"Luc, blijf ne keer liggen, je bent pas geopereerd!Langs mijn andere kant lag Gerard! Ook al zo'n spartelgeval, die constant op zijn zijde wou gaan liggen, maar dat mocht niet voor zijn nieuwe knie. Op den duur konden de verpleegsters het haast niet meer bolwerken en probeerdeik Gerard een beetje onder mijn lamme vleugel te nemen, door te gaan fluisteren met schorre stem, psst Gerardje, je moet op uw rug liggen man!Maar Gerardje was nog te groggy om te antwoorden, zijn ogen draaiden nog in hun kassen! Ondertussen kwamen ze dan aangereden met weeral een man, die zelf zijn ademhalingstoestel uit zijn mond snokte!

Chrissebietje had ogen te kort om rond te kijken en k miste ook mijn bril!Ik zag alles een beetje wazig maar t was fijn me die verdoofde arm om eens helemaal geen pijn meer te hebben, en dat voor 12 uur, waow wat een luxe zeg! Hoe spannend het daar allemaal wel was, k was toch blij toen ze me kwemen halen en ik terug van de rust opmijn kamer kon genieten! Een half uur na mij kwam mijn kamergenote er ook terug aan en konden we onze verhalen uitwisselen. K  begon me daar begot nog bijna t amuseren!

15:46 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (4) | Tags: recovery, ziekenhuis, nieuwe knieen |  Facebook

29-05-11

Ziekenhuisperikelen

Nu de grote strijd gestreden is, de scherpe pijn gaan liggen is en de grote nachtmerrie lijkt nu al een eeuw geleden, hoewel het pas anderhalve dag achter me ligt! Maar laten we de pijn maar wat hij was, hij is er nog, maar op een draaglijke manier en uiteraard kan ik met die arm nog niet veel doen, hoewel typen, nu wel al lukt, maar aankleden daarentegen niet, enfin.

Toen, ik de ziekenhuiskamer binnenkwam, kreeg ik een pakketje aangeboden, een operatie-schort en een onderbroekje! Ik moest lachen met die onderbroeken omdat die uit hetzelfde materiaal gemaakt waren als onze haarnetjes om achter het buffet te staan in de school waar ik voorheen werkte! Met al mijn fantasie zag ik mezelf en al mijn collega's al staan met zo'n onderbroekje op ons hoofd!

Ik had me een mooie pijamma gekocht speciaal voor deze heuglijke dag waar zijn mijn schouder eens flink zouden mishandelen, maar ik kon helaas niet genieten van mijn gestreepte broek , witte topke en appelblauwzeegroene truitje er bovenop. S anderdaags zou blijken dat ik het ding weer een maat te klein gekocht had! Blijkbaar doet de herbalife toch niet wat ik direct zou willen, namelijk een maatje minder krijgen!

Ik kreeg een kalmeerpilletje en eerlijk, na een tijdje voelde ik me echt wel minder zenuwachtig. ik kreeg ook een bandje aan de arm, en vroeg wanneer de cocktailbar van het All-inn-hotel open was, maar de verpleegster snapte blijkbaar de grap niet goed, want het  glimlachen kostte haar vrij veel moeite!

Ik mocht al vlug mee naar beneden, waar ik in een soort wachtrij werd gezet. We lagen met zijn drie op een rij voor de schouderdokter.

Het was weer bingo toen de verpleegster een infuus wou prikken, geen bruikbare aders. De verpleegster had wel gevoel voor humor en toen het ook bij mijn buurvrouw niet lukte , zei ze dat ze vandaag al de smalle aders hadden samengezet.

Toen ze me uit het rijtje haalden mocht ik met bed en al in de operatie-kamer, boven mij massa's grote ronde lichten, en recht voor mij een schuifdeur naar een andere operatiekamer.

Ik keek mijn ogen uit naar al wat rond mij gebeurde, tot de deur voor mij openvloog, er een verpleger of dokter binnenkwam en ik vlak voor mij een tafereeltje te zien kreeg waar ik eerlijk gezegd van in de lach schoot, ocharme!

Daar lag een man, zonder het grappige onderbroekje, op zijn buik, met opgetrokken benen! Ik keek dus recht op zijn rond kond, en t eerste wat me te binnen viel was dat hij leek op een dikke kip en kaar lag om aan het spit geregen te worden!

Ik zei tegen de verpleegster, ola, wat heb ik een mooi zicht hier , waarop zij een vernietigende blik wierp op de groene schort die net binnengekomen was.

Toen ik de inspuiting in het infuus kreeg, verwittigde ze me voor het brandende gevoel, en net toen ik het effectief voelde, kreeg ik een masker op mijn gezicht en Fibromindy was weg naar dromenland.

Hoewel ik me geen dromen kan herinneren! Gelukkig maar, want mijn grote angst was op te hallicuneren, en dat is dus niet gebeurt. Ik werd wakker en realiseerde me we wel onmiddellijk waar ik was. Ik had nog die masker op en iets in mijn mond. De klok boven de deur wees me erop dat het 1H30 was. Naast mij lag een oud vrouwke, waarnaar de verpleegsters toch zorgerlijk keken en met elkaar overlegden wat ze zouden doen, ik hoorde ze ook praten over intensieve zorgen. Naast mij een oude man, die aan zijn benen geopereerd was.

Toen ik een tijdje lag te koekeloeren werd het ding uit mijn mond gehaald, het masker verwijderd en vroeg de verpleegster me of ik iets tegen de pijn wou. Mja misschien wel, en een spuit in het infuus spuiten deed toch geen zeer dus ja.

Om 2h30 kreeg ik een retourticketje naar mijn kamer, lag nog steeds alleen. De verpleger legde me uit, dat de kinesist me nog zou komen halen om een uur kiné te doen. Toen die er om 16 uur nog niet was, mocht ik me aankleden en wachten tot de kinesist me kwam halen. Ik kreeg een hoop paperassen mee voor huisdokter, voor kinesist aan het thuisfront en dan mocht ik de keet verlaten.

In de kinézaal di barstensvol allerhande toestellen stond werd ik in een stoel geplaats, met mijn behandelde arm vastgehespt en die mijn arm automatisch een half uur aan een stuk, constant naar boven en terug naar beneden bracht. Allemaal goe en wel in het begin althans, maar na een tijdje begon het toch behoorlijk lastig te worden.

Mijn mannetje en ik kregen een vrouwjte in de gaten, we keken naar elkaar en schoten beiden in de lach!

De vrouw zag eruit of dat ze net een stadswandelingske wou maken, of op restaurant wou gaan. Haar haren waren mooi opgestoken, ze droeg zwarte blinkende pumps, hoge hakken en scherpe toppen, een rokje en een knalgeel topje!

Ze zat te fietsen aan een tempo dat zelfs ik haar zou voorbijsteken, en een tijdje later zat ze aan een toestel te werken, zonder gewichten, dus noppes tegenstand, aheum , we vreesden er beiden voor dat ze niet van plan was hier te gaan revalideren maar misschien één of andere dokter of kinesist aan de haak wou slaan.

Naas mij lag een klein vrouwtje, op een toestel , kussentje onder de kin, armen gekruist, precies of ze lag klaar om in een sarcofaag te gaan , k snap nog altijd het doel van die oefening, niet, hoewel ze dat vast wel heeft!

In elk geval, ik vond dat het eigenlijk nogal meeviel voor mezelf, en toen ik later het ziekenhuis gezwind uitstapte had ik nooit gedacht dat de nachtmerrie nog moest beginnen! ( Zie gisteren)

Maar gelukkig, gaat het vandaag, anno zondag, toch al beter! Ik kan al wat typen, maar aankleden en autorijden, dat lukt nog niet, ik moet heel hard opletten wat ik doe. Maar ik voel nu wel dat ik morgen de kine wel zal aankunnen, wat gisteren absoluut onmogelijk was! Op naar morgen dus!

 

09:36 Gepost door fibromindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: frozen shoulder, ziekenhuis, pijn, kiné, operatiezaal |  Facebook

17-11-10

Schoudertje, heupje , elleboogje

Ja k was er niet gerust in gisteren! Ik had zo'n danige stuwing in mijn arm, het leek wel of hij zijn best deed om zichzelf te ontkoppelen aan de rest van mijn manke lijf! IK voelde constant een warme stroom, ( ik noem dat de "woesh" ) alsof mijn bloed kolkend door mijn armen stroomt alsof het de Missisippi zelve is, met een hele sterke stroming!

Enfin, ik heb deze voormiddag de knoop doorgehakt en naar de fysiotherapeute geweest , die niets speciaals vondt! J.F.F. ! ( Just fucking fibro) !

Borstbeentjes ontstoken zouden kunnen wijzen om maagproblemen , dus ga ik het best ook eens mijn maagje laten onderzoeken, wat ik totaal niet zie zitten! Ik moet al kokhalzen als ik water gorgel bij het tanden poetsen, laat staan dat ze daar en camera in zullen proppen, want ik vrees dat , hoe heet zo'n "scopie" het eerste is wat ze gaan doen! Het zal letterlijk even slikken worden!gastroscopy.jpg

Maar bon, zolang het maar geen endoscopie wordt want daar ben ik nog banger van, ik mag er niet aan denken in welke houding ik daar het schouwspel van de dag zou worden!

Ik heb ook mijn angst geuit over mijn optreden bij de risiv dat er zit aan te komen! Misschien heb ik gehoopt dat ze ging zeggen, je moet daar niet mee in zitten, ik sta achter je, ik zal je verdedigen, maar ik heb die moed-insprekende zinnetjes gemist!

 

Met moeite heb ik me terug in mijn kleren gewurmd of is het gemurwd, ach maakt niet uit, schrijversvrijheid! Ik ben nog even langs de kassa gewaggeld en ben van mijn kale reis thuisgekomen, met geen enkele optie om beter te worden. Ik zal me noodgedwongen nog eens neervleien in de zetel , me overgeven aan de slaap en hopen als ik straks wakker wordt, mijn spieren daar heel tevreden mee zullen zijn!