03-12-13

Kerst als kind.

Voor zover ik me herinner werd er bij ons kerst gevierd, met ons zes en grootmoeder erbij. Het werd een eenvoudig menu, met opgevulde kalkoen; En ik vond zo'n "grote kip" geweldig. Misschien omdat we dat ook zagen in de kerstfilms, en ik was dat mijn moeder kalkoen kon klaarmaken gelijk in de kerstfilms.

Het was dan lang nog geen mode van kerstgeschenken, want de sint was pas geweest. Maar er gingen snoepjes aan de boom, netjes ingepakt, maar we wisten al snel waar de lekstokken gingen! die hadden uiteraard, een uitgesproken model.

We waren dagen vooraf al de kleine pakjes aan tellen ( om te weten , hoeveel we er elk zouden krijgen ).

Maar we kregen ze niets voor niets, we moesten daar opdrachten voor doen. Liedjes zingen, gedichten voordragen, en toneeltjes spelen. 

Maar wij waren heel bedreven in stuntshows! We gebruikten de martenee, ( de houten stok met leren riemen, die diende om te slaan als wij stout waren ). 

Dus dat befaamde ding werd gebruikt om een krant, eerst doormidden te slaan, dan het overige stuk weer doormidden, tot er niets meer overschoot. En leuk dat dat was, en ik was de bevallige assistente met lippenrood op , een bh van mijn moeder boven mijn kleren. En ik vond dat geweldig! Ik schreef zelf rijmpjes die ik voorlas, nooit ernstige dingen, maar dingen waar we met zijn vieren, in een deuk gingen! Mijn drie broers en ik. We zongen het liedje van oh mammie blue , oh mammie blue, maar we hadden daar zelf een vlaamse tekst op gemaakt. 

En we liepen rond met toverstokjes, ( van die stokjes die je moet aansteken en waar sterretjes uitkwamen) 

We waren ook heel goed in het poetsen bakken, kochten foppralines met ons zakgeld en suikerklontjes waar enge dingen uitkwamen, zoals plastiek spinnetjes.

Met zijn vier stonden we dan rond ons papa toen die een suikertje in zijn koffie wou doen, en gaven uiteraard tips, welk suikerklontje hij moest nemen.

En mijn pa speelde het spelletje mee en wij geloofden echt dat hij niets door had.

En telkens weer zei ons mama, dat we daar ons geld niet moesten aan hangen, maar elk jaar kwamen de foppralines op tafel, de ene keer met mosterd, het jaar erop met peperbollen. Tot we ouder werden en we allen in de horeca werkten. We grote mensen werden en allemaal het nest uitvlogen.

Maar op een avond als deze met kaarsjes en kerstlichtjes en mijn allereerste kerstkaart uit Canada, vond ik het leuk om nog eens te mijmeren over vroeger.


18:59 Gepost door fibromindy in verleden | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kerst, foppralines, opdrachten, kerstliedjes |  Facebook

26-11-13

Het kind in mij!

Dingen die ik geweldig graag zou doen, maar waar ik te oud voor ben!

  • In een ballenbad springen ( toen ik klein was bestond dat nog niet!)
  • idem dito met een trampoline en een springkasteel
  • nog eens mijn koude voetjes trappelen op de koude vloer, de ochtend van Sinterklaas en genieten van dit heerlijke verlangen.
  • figuurjtes uitprikken was mijn geliefde bezigheid, en hamertje tik, maar dat mochten alleen de jongentjes spelen en ik was daar geweldig jaloers op!
  • nog eens spelen op de hoge blekker en mij daar laten afrollen van boven tot beneden, ( geef toe, zou nu geen zicht meer zijn hé!
  • De sint maartenstoet waar we snoep rondhaalden en we dagen aan een stuk overmatig mochten snoepen, tot het op was!
  • Bij mijn oma binnenspringen na school om te zeggen dat ik dorst had en daar een glas limonade krijgen, wat we thuis nooit kregen.
  • De verrukking van de eerste tv meemaken, hoe geweldig dat toen was! 

En de volgende keer proberen mijn bucketlist te maken, en een beetje meer in het heden en de toekomst te kijken, omdat er ook nog mooie dingen te rapen moeten zijn voor een kind van 52.

Maar, euh, ik kan het niet nalaten om met dit kinderliedje keihard mee te zingen, ( als ik alleen thuis ben tenminste)



10-11-13

In de krochten van Google

Vandaag stille zondag want de kinderen zijn er niet, en dan maak ik van die stille zondag ook maar meteen een luie zondag

Veel meer dan koken, wat was wegleggen en witlof en ham klaargemaakt voor morgen, heb ik niet gedaan. T is dus echt "luie zondag", maar ik lieg immers nooit, zelfs niet op mijn blog.

Maar soit, we gaan niet het niet over mijn karaktertrekken hebben, maar over wat ik tijdens mijn lui zijn dan toch doe! Ik kan me voorstellen dan je nog luier dan mij moet zijn om een hele dag als een versteend beeld te zitten.

Maar ik beweeg mijn handjes nog en heb me eens begeven naar de diepere krochten van Google.

Deze voormiddag heb ik me verdiept in de medicinale cannabis en dat op aanvraag van een lotgenootje. Ik ben er al uit dat het heel omslachtig is om zelf wiet te gaan kweken en daar geneeskundige olie van te maken. Maar het tegenstrijdige aan cannabis is dat je er wel mag bezitten, oftewel 5 gram, oftewel één plant per persoon. Dat is legaal. Maar dat je toch eerst illegaal zaadjes en gerief moet gaan kopen om legaal te kunnen doen. Weer typisch Belgisch zeker. Laat ons zeggen dat ik al zover ben afgedaald in de kelders van google, om te weten, hoe ik eraan kan geraken. Deze info wordt dus aan mijn lotgenootje doorgespeeld. Ja als ik zo'n vraag krijg , doe ik daar research naar, maar of ik dat ooit zelf zal uittesten, is nog maar de vraag. Het feit dat ik adhd heb, maakt mij al zot en gestoord genoeg. Wie weet wat het met mij zou uitspoken.

Deze namiddag ben ik namen beginnen googelen, en ben te weten gekomen, dat de viswinkel waar ik vroeger werkte, overgenomen is door de dochter, en dat het koppel waarvoor ik indertijd werkte uit elkaar is, want ik heb de man gegoogeld en die zit op datingssite, Sherlock Chrissebie doet dus grondig haar werk.

Ik heb ook gezien dat mijn vroeger restaurant een website heeft al vind ik die heel zwak, maar soit, en ze hebben ook nieuwe meubelen. Maar dat zal na al die jaren ook wel nodig geweest zijn.

Van mezelf ben ik te weten gekomen, dat ik ook in  Californie woon. Ook een verdacht facebook profiel op mijn naam, éen of andere exotische schoonheid, met weinig vrienden en info, mmm, moet ik eens nader bekijken.

 

Ik ben ook ergens hoofdverpleegkundige en stafmedewerker zorg  W.Z.C. Moervaartheem. hier is mijn familienaam wel van elkaar geschreven. Gelukkig maar, want ik kan geen bloed zien! Laat staan etterwonden en zo van die toestanden!

Er staat ook een pinterest account en een netlogaccount van de Exotische Christa Vanhecke en

er staat nog een website op, die ik indertijd moest maken tijdens de lessen dreamweaver. Een cursus waar ik eigenlijk nooit iets mee gedaan heb. Het was de bedoeling om een website te maken voor de winkel, maar ik heb de winkel stopgezet wegens trouwplannen alvorens mijn website ooit is afgeraakt.

En er staan op foto's op, van mezelf, krantenartikels over intervieuws die ik ooit gaf, toen ik met de praatgroep gestart ben. Ja, ik wist niet dat ik zo alom tegenwoordig was bij Google.

Maar graven we niet allemaal graag eens naar info over ons eerste lief, of klasgenoten. Of mag ik hier alleen voor mezelf spreken?

 

 

 

03-11-13

Doktertje spelen!

Omdat ik vandaag geen zin heb in geklaag over mijn helse nachtelijke pijnen in mijn heup. En ook heel mijn Maastrichts verhaal niet uit de doeken wil doen. We hebben veel geshopt, Een paar leuke Caféetjes bezocht, lekkere Ik etentjes gehad. Maar voor de rest valt daar niet veel over te vertellen.Soit

Vandaar dat ik weer een verhaaltje uit de oude doos wil halen. Een beetje jeugsentiment stemt me vrolijk!

Eén van de meest geniepige en meest verzwegen kinderspelletjes is "het doktertje spelen". We hebben het allemaal al gedaan, maar we blozen als we het moeten toegeven.

Nu soit, op een dag, vroegen mijn broers om doktertje te spelen. Noch moeder, noch vader was thuis, en dit leek ons het unieke moment om dit spelletje te spelen! Ik weet niet meer precies wie wat was, verpleger, assistent en dokter!

Wat ik wel nog weet is dat ik de patient was. Eerst zat ik keurig in de wachtzaal met een strip, tot ik in het dokterscabinet werd binnengeroepen; En ja, t was buikpijn, ( zoals gewoonlijk trouwens! Ik was ook gespecialiseerd in zwangerschappen! )

Ik mocht me uitkleden, en de dokters en de assistent legden me op de onderzoektafel. Dat was namelijk de keukentafel waar de kussens uit onze kunstlederen goudkleurige ( OMG ) zetels op lagen. Ik stapte op een krukje op de tafel die door de kussens heel hoog leek!

Ik werd door de dokter en de assistent grondig onderzocht, geen enkel plaatsje op mijn lijf werd gespaard. En ik kreeg een diagnose!

Ik weet begot niet meer wat die was, maar ik herinner me nog al te goed, de kuur die ik moest ondergaan! Ik werd van boven tot onder ingewreven met talkpoeder. De schudbus met talk zorgden voor geweldige witte wolken in de keuken, hoestbuien van deze kleine sproetekop. Dan werd het goed overal goed over mijn lichaam verdeeld tot ik er uitzag , tja als een ingetalkt kind van een jaar of 7 vermoed ik .

Heel de keukenvloer was bedekt met talk, vol voetstappen. Het leek wel een dun sneeuwtapijt!

En toen ........................., wel toen,..........................kwam mijn moeder binnen!

En daar lag ik , helemaal ingetalkt en ik raakte niet meteen meer van die tafel! Ik zie nog steeds haar vooral verontwaardigde gezicht! Ze wist niet hoe ze moest reageren en ik vond het heel vreemd, dat ze niet eens echt kwaad was!

Ik raapte mijn kleertjes samen en deed wat ze vroeg, de talk gaan afwassen en mijn kleren aandoen. En voor de rest van de dag durfde ik me nog met moeite tonen. Ik zat braafjes in mijn kamer mijn hoofd in mijn boek verscholen. En ik leek ineens wel het braafste kind van de wereld te zijn!

En nu wil ik wel heeeeeel graag van jullie weten wie de durvers onder jullie zijn en wie ook doktertje speelde in zijn kindertijd!

doktertje spelen,helemaal bloot,talkpoeder,taboe

 

 

 

26-07-13

Nachtmerries

Ik ben een heftige dromer! De meeste dromen zijn heel leuk, fantasierijk en onmogelijk. Ik kan daar heel erg van genieten en dit soort dromen zorgen meestal dat ik niet vroeg het bed uitkom. 

Maar af en toe heb ik helse nachtmerries en die gaan altijd over mijn ex. Voor wie het niet weet, mijn ex had een zwaar drankprobleem , die de laatste jaren niet meer functioneerde zoals het hoorde in het restaurant. Hij stuurde klanten weg, enfin, eindelijk kan ik er een boek over schrijven. Maar ik wil hier niet te veel gaan uitwijden uit respect voor mijn kinderen.

En als ik over hem droom is het altijd heel erg negatief.De boel loopt in het honderd door hem, het restaurant zit vol volk en hij is er niet, en ik kan alles niet alleen bolwerken, zo van die dromen.

Daar wordt ik ontzettend opgejaagd door, ik doe maar voort en voort en probeer in mijn dromen mezelf dan voorbij te snellen, ( wat vroeger ook effectief gebeurde ). En dan voel ik woede in me opborrelen omdat hij me weer eens in de steek gelaten heeft, dat ik er weer eens alleen voor sta. En ik blijf maar doorgaan en doorgaan, tot ik meestal wakker schiet en dan tegen mezelf zeg, het is voorbij, denk er niet meer aan, het was maar een droom. Maar dat vreet zo'n energie van mij, en ik ben daar steevast een hele dag niet goed van.

Toen we gingen scheiden zei die altijd tegen mij, ik ga er voor zorgen dat je nooit meer gelukkig wordt! Ik ga alle mannen in je leven doden! Maar gelukkig is het nooit zover gekomen. 

Ondertussen is hij al vijf jaar overleden en de dromen zijn pas dan begonnen. Ik ben niet degene die gelooft in geesten en zo van die toestanden, maar toch heb ik het gevoel dat hij me komt treiteren in mijn dromen, omdat hij me het nieuwe geluk niet gunt. 

Ik heb het daar lastig mee. Misschien heb ik dat allemaal minder verwerkt dan wat ik zelf denk. Dat zou een psychologische verklaring kunnen zijn. Hoewel ik zelf wel het gevoel heb dat ik het verwerkt heb. Maar soit!

Vannacht was het weer zover, in mijn dromen zat het restaurant vol, er was een feest en meneerke moest weer eens vluchten om op de lappen te gaan. Ik liep achter hem aan, en smeekte dat hij thuis zou blijven om te helpen en toen reed hij met zijn wagen in op een geparkeerde witte jeep. 

Ik schoot kwaad wakker ! Gelukkig was mijn mannetje al op om zijn laatste werkdag plichtvol te gaan vervullen. Ik heb daar eens mijn keel open gezet en geroepen: Hey, t moet gedaan zijn met dat getreiter, je moet vertrekken uit mijn leven, nu, ik wil je nooit meer zien , niet in mijn dromen, nergens! 

Het luchtte op, alleen maar hopen dat ik nu eindelijk van die nachtmerries verlost ben!




18:41 Gepost door fibromindy in Actualiteit, verleden | Permalink | Commentaren (9) | Tags: nachtmerries, alchoholisme, geesten |  Facebook

29-01-13

Mijn twee bengels!

Daarstraks, toen ik bij de apotheek mijn nodige voorraad was gaan ophalen om het fibromonster in toom te houden, reed ik voorbij de juf die met haar kleutertjes op wandel was.

Mijn gedachten gingen uit naar vroeger, toen mijn bengels zo klein waren! Toen ons Aiméeke, voor het eerst naar de kleuterklas ging , heeft ze vanop een hobbelpaard in het midden van de klas , heel de klas geëntertaind, en vast heel haar leven en dat van ons verteld!

Geboeid zaten al die kleintjes te luisteren! Ze was heel graag onder het volk, en had niet liever dan dat de keet, (ons toenmalig restaurant) volliep! Dan liep ze met een schortje aan en ging praatjes maken met de mensen die vooraan in het cafégedeelte iets zaten te drinken. Ze was altijd de ster van de dag. Ik heb altijd gedacht dat ze later zaken ging doen, zo goed kon ze het allemaal uitleggen.

Maar het loopt nooit zoals men voorspelt en ze koos een totaal andere levensweg. Kleine meisjes worden groot en nu is ze na haar zwarte periode een zelfzekere jonge vrouw, die haar boontjes alleen weet te doppen. Ze heeft een relatie, maar woont met haar drie poezen nog steeds alleen.

 

Haar broer daarentegen, Amaury, was een stil ventje, die niet tegen de drukte kon, en wegvluchtte naar boven als het beneden te druk was. Hij stond wel te wenen de eerste schooldag , gelukkig had hij zijn grote zus, die wel voor twee haar grote bek kon opzetten.  Op school was hij uiterste zwijgzaam en stil, ondanks zijn adhd. Maar thius sprong hij op zijn fiets tot bij zijn vriendje en beleefden de dolste avonturen aan Dikkebus vijver! Soms vertrokken ze met een rugzak vol eten en kampeerden ze aan de vijver,ze voelden zich soldaten op missie!

Of er werd een discobar gebouwd in zijn kamer, kampen in kartonnen dozen, waar ze uren zoet waren als ze af en toe een calippo kregen. Hoe warm wordt mijn tere hartje bij dit schrijven allemaal! Ook later werd mijn zoon niet echt spraakzamer, hij verdween achter zijn computer en we zagen hem niet meer de rest van de dag. En toch heeft hij het klaargespeeld om ineens op zijn eentje helemaal te ontplooien in een echte wereldburger, toen de liefde zijn pad kruiste!

Nog nooit heb ik hem zo zien gaan voor iets, zijn Shannon, die wel aan de andere kant van de atlantische oceaan woonde! Hij reisde  eerst naar Ierland helemaal in zijn eentje, daarna ontmoetten ze elkaar in New york en de rest van het verhaal kennen jullie. Zo zie je maar dat iedereen uiteindelijk op zijn pootjes valt, dat we niet moeten panikeren als ze soms een beetje anders zijn, en vooral niet gelijken op hoe ons ideale kind eruitziet! Dat maakt het ook boeiend om kinderen op te voeden, het is een verrassing, je weet nooit hoe ze zullen uitgroeien. Maar ik mag hier open en eerlijk bekennen dat ik trots ben op mijn kinderen. En dat mag ook wel eens gezegd worden!

amaury en aimee.jpg

Aimée en Amaury

 

 

Ik zal voortaan elke dag in mijn blog een link zetten naar het vervolgverhaal dat we aan het schrijven zijn. Vandaag staat de tweede aflevering online, door Hans de Zwans geschreven.

http://hetverhaalgaatverder.wordpress.com

 

 

 

27-07-12

Jeugddromen

Ik hoor hier de jeugd vaak bezig over hun toekomstplannen! Hoe ze al aan het uitrekenen zijn wat ze zullen kunnen spenderen aan een huis , eens ze afgestudeerd zijn en de job vinden waarvoor ze gestudeerd hebben. En dan denk ik , droom maar mensen, en plan maar, een mens moet dromen hebben om waar te maken! Ook ik had jeugddromen, die in de loop der jaren vaak veranderden! Eerst wou ik missiezuster worden om de kindjes van Afrika te gaan helpen. Later wou ik een dierenasiel openhouden en ik zou alle gestrande dieren opvangen. En uiteindelijk deed ik hotelschool en het logische gevolg was dat ik droomde van een eigen restaurant! Ik zag het helemaal voor me, een vriendelijke werklustige man die aan mijn zijde zou staan. Maar owee, alles liep belange niet volgens plan! Wij hadden ook uitgerekend hoeveel we zou ongeveer zouden kunnen verdienen, maar het liep reeds uit de hand door een lening af te sluiten, die belange niet toereikend genoeg was om alle onkosten te dekken van verbouwingen en inrichtingskosten. Dan maar een bijkomende lening. Het was werken en vroeten en mijn toenmalige man, werd van een werklustige vriendelijke en attente man, langzaam maar zeker meegesleurd door het alcoholmonster. Dat was niet gepland, daar had ik als jong meisje nooit aan gedacht dat dit me kon overkomen. Ik had het pas door bij de geboorte van ons tweede kind, en dat kwam aan als een donderslag bij heldere hemel. Het kon toch niet dat mijn ventje een drankorgel zou worden. Ook financieel ging het ons niet voor de wind, het was wroeten om alles financieel rond te krijgen. Toen ons zoontje op 2.5 jaar door het venster viel van zijn slaapkamer op het eerste verdiep, werd mijn leven een nachtmerrie, zoiets kan alleen een ander overkomen! Mijn toenmalige echtgenoot zag maar één weg om het allemaal te kunnen dragen , alchohol verzachtte zijn pijn en alcohol werd zijn trouwe bondgenoot, hij zag hem als een vriend , maar het was zijn vermomde vijand! Gelukkig overleefde Amaury zijn val , maar ik had van het gebeuren een trauma overgehouden. Gedurende zeven jaar kreeg ik regelmatig een depressie, kon ik niet meer huilen .Ik ben er uiteindelijk uit geraakt met psychologische hulp. De problemen bleven zich opstapelen en de drankduivel had mijn ex-genoot volledig in zijn macht. Ondanks enkele goeie vrienden die heel veel voor ons gedaan hebben, het mocht allemaal niet baten. na 14 jaar knokken in het restaurant , waar de droom veranderd was in een nachtmerrie. Na 14 jaar dwong ik mijn man om werk te zoeken, ikzelf had al een job, ik gaf mijn vaste werkvrouw haar ontslag en besloot op 1 sept de keet te sluiten, kwestie om in schoonheid te eindigen. We waren ondertussen 7 ontwenningskuren ver, met vooral veel vallen en weinig opstaan. Het restaurant werd verkocht, en we gingen in een rijhuisje wonen. Knop omdraaien en doorgaan, mijn hoofd waardig opgehouden. Na opnieuw een zware depressie nam ik de winkel van mijn moeder over en startten we de procedure , " scheiding van goederen" ik wou financieel geen enkel risico meer nemen. Na een mislukte zelfmoordpoging van ex-genoot en een nog een paar ontwenningskuren verder besloot ik defenitief om te scheiden. Dat was het allermoeilijkste voor mij,, "opgeven", dat lag niet in mijn natuur, maar ik kon niet anders of ik werd meegesleurd in de neerwaartse spiraal. Al mijn toekomstdromen werden met de grond gelijk gemaakt. Ik moest uit al die scherven terug een leven zien te bouwen. Ik boerde nog wat verder met de winkel, leerde tijdens mijn scheidingsperiode mijne Wim kennen en het leven kreeg weer zin. We trouwden , ik stopte de winkel en ging werken en dat was mijn plan tot aan mijn pensioensleeftijd, en toen kwam meneerke fibromyalgie op het toneel verschijnen! Maar toch heb ik nergens spijt van, ben ik door het leven dat ik geleefd heb de vrouw geworden die ik nu ben. Misschien was ik nooit zo sterk geworden als ik mijn vroegere problemen niet gehad had. In elk geval, we zullen daar nooit echt achterkomen. En nu leef ik dag per dag, heb nog dromen maar maak geen verre plannen meer in de toekomst. Maar het allerbelangrijkste, is dat al die problemen me niet hebben klein gekregen, ik sta er nog steeds en ben niet van plan ooit op te geven. Als dat geen goed toekomstplan is!