25-01-13

Leuk project!

Zo'n tien jaar geleden, lang voordat ik het bestaan van blogs afwist, maar wel actief was op msn, had ik een chatvriend in Nederland.

Hij vroeg me op een dag of ik zin had in een het schrijven van een vervolgverhaal. Schrijven is iets wat ik sinds kindsbeen heel graag deed, ik had heel vaak 10 op 10 voor stellen en ook voor spreekbeurten had ik steeds goeie punten. Grammatica dat was een ander paar mouwen, maar soit.

Ik  kreeg het eerste deel per mail toegestuurd , daar moest ik dan op inpikken. Mijn hollandertje eindigde steeds zijn verhaal ietwat erotisch getint en hoopte dat ik daarop verder zou gaan! Maar no way, Chrissebie wist zich altijd te redden en op het einde van het verhaal gaf mijn hollandertje zich gewonnen hij kon geen kant meer uit.

In dezer dagen liep ik constant met het verhaal in mijn hoofd, het moest zich verder ontwikkelen in mijn fantasie en dat zette mijn zinnen op scherp. Ik werd als het ware het personnage.

En omdat ik eerlijk gezegd een beetje actie en spanning in mijn leven mis wil ik dat nog eens doen. Nu iets groter opgezet en te volgen via een gemeenschappelijke blog van de schrijvers.

En ik heb vier toffe bloggers gevonden die mee zullen schrijven. Het is de bedoeling dat ieder om beurten een stuk schrijft, en de volgende dan terug inpikt . Ik verwacht zowel spanning, aktie, romantiek, erotiek, en humor in het verhaal. Alles is toegestaan, zolang het verhaal maar klopt en samenhangt.

Ik zal op deze blog de link zetten, waar je het verhaal kan volgen. Eén van de lieve schrijvers of schrijfsters is zo lief een blog aan te maken, want eerlijk, daar heb ik geen kaas van gegeten. Ik heb het al geprobeerd en heb me al bijna doodgevloekt, ( enfin dat is fel overdreven) .

Ik heb ondertussen al een stuk geschreven. Ik sleutel er nog wat aan voor het online gezet wordt, maar het kan goed zijn dat ik er een paar schrijf, en daar dan uit ga kiezen. Maar mijn adrenaline staat op scherp! Schrijven tegen de pijn, letterlijk dan, want als de adrenaline door mijn lijf giert heb ik minder pijn. Letterlijk dan!

Alleen een titel moet ik nog kunnen verzinnen, maar daar heb ik nog tijd voor, nietwaar......

28-06-12

De wederopstanding !

Toen ik gisteren mijn gsm, voor dood overhandigde aan mijn handige harry, had ik in stilte al afscheid genomen. Voor mij was er geen hoop meer, hij leek me zo dood als een pier, ( een dode pier uiteraard).

Maar mijn ventje zou mijn ventje niet zijn als hij zonodig toch maar eens de dissectie van een steendode gsm zou gaan doen.

Een half uur later keerde hij met een grijns op zijn gezicht, en warempel, mijn blauwe aquarium met felgekleurde visjes stond op het schermpje te blinken.

Maar de strijd van leven op dood was nog niet helemaal gestreden, want  we konden alle nummers wel oproepen, er was geen bereik. Alsof het arme ding gewoon in coma ligt!

Vandaag dan af en toe een opflakkering waar ik wonder boven wonder toch een paar streepjes bereik bleek te hebben. Ik heb toch één sms kunnen sturen en bellen doet hij ook als hij bereik heeft.

Ik ben dan heel stoer geweest, heb de nieuwe gsm die we met punten hadden bijeengespaard bij proximus genomen, het boekske uit de plastiek gedaan, en me der ne keer bij neergezet. Als een ander dat kan, dan moet ik dat ook kunnen had ik in mijn achterhoofd.

Maar aheum, ik val hier haast door mijn zetel van schaamte! Ik kreeg hem niet eens open om er in mijn sim-kaart in te steken.

Toen ik onverwachts bezoek kreeg van Wim zijn zoon, is hij zo lief geweest, het paneeltje achteraan voor me los te maken. Nu zal het wel lukken, overmoedig als ik ben, stond ik maar te draaien en te keren en te denken, fluitje van een cent! Maar, ik kreeg dat ding er van langs geen kanten in. Dan maar nog eens de hulplijn ingeroepen, en ach,  toen ik toekeek, hoe het kaartje erin moest, had ik zoiets, van , "aja idd, zo moet" . Allemaal makkellijk gezegd achteraf nietwaar!

Het eerste puntje was ik al bijster, het aanleggen van de gsm, k had goed naar het tekeningske gekeken hoe het aanlegknopke eruit ziet en wonder boven wonder vond ik het op de zijkant van de samsung galaxy mini ( of zoiets). Dan de simcode intikken leek me ook een fluitje van een cent, maar de gsm viel constant uit en ik moest constant op dat zijknoppeke duwen, wat voor een technieker als ik al ingewikkeld is!

Ik heb stillekes mijn biezen gepakt, simkaartje er terug uit, in mijn vertrouwde eenvoudige klapgsm gestopt, pincode ingetikt, en dan zien dat alles goed was, maar ik geen bereik had.

Neen, ik ben niet blij met mijn nieuwe gsm! Ik geef het grif toe, techniek en ik dat gaat niet goed samen, ik ben een kluns nummer één, geef me maar een stel kookpotten, een frigo met overschotjes, en ik weet daar wel iets uit te toveren, maar nieuwe gsm-kes instellen, daar word ik kierewiet van.

Ware het niet dat ik wel graag zou kunnen werken met zo'n hip spel, zo met facebook op en een goeie fototrekker, maar het is voor mij een ware calvarietocht tegen dat het zo ver zal zijn dat ik met dat ding kan werken en hij dan misschien toch nog een vriendje voor. Maar ik heb nog heel veel werk voor de boeg, gelukkig is er één ding dat ik wel heb en dat is tijd................

10-04-12

Over paasbezoek gesproken.....

Laat het ons eens hebben over ons paasbezoek! Ik was super in de wolken dat dochterlief eindelijk haar lief eens kwam voorstellen!

Jonathan is zijn naam, al noemt iedereen hem John tout court, want John is een Ier. Ik had hem eenmalig en kortstondig ontmoet in de Ierse pub en dito hotel waar dochterlief toendertijd werkte.

Maar dat korte bezoekje gaf mij geen idee hoe die gast in elkaar steekt. En je weet wel, mama's die willen graag eens weten hoe de aanstaande schoonzoon matcht met de dochter. Enfin aanstaande schoonzoon is veelgezegd want er zijn helemaal geen huwelijksplannen, maar soit!

In elk geval, het is een vriendelijke beleefde gast. Hij heeft heel goed zijn best gedaan om proper Engels te spreken zodat we hem goed konden begrijpen.

Hij had zelfs een maagdelijk wit bloemenboeket bij , heel charmant!

Ik had het gevoel dat hij zich snel thuis voelde, ik hoorde hem helemaal niet uit over vanalles, wat zijn grote vrees was geweest. De tijd is al lang weg van het lief uitvragen in de trend van , wat doet je moeder en vader, met welke auto rijden ze..... Jaja die vragen werden mij gesteld toen ik thuis op de proppen kwam dat ik een nieuw lief had.

Ik had er een heel goed gevoel bij. Ik zag ze samen glunderen en ik hoop dat dochterlief eindelijk het geluk heeft gevonden!

Cross my fingers!

En moesten ze ooit in Ierland gaan wonen, tja dan wordt het een jaartje Ierland en een jaartje Canada zeker, maar voorlopig zijn er zeker geen plannen om in Ierland te gaan wonen., Oef!

 

 

 

 

 

18:26 Gepost door fibromindy in Algemeen, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (7) | Tags: paasbezoek, john, ierland, bloemetjes |  Facebook

28-02-12

wijvenweek

K heb me ingeschreven voor de blog wijvenweek! Dat betekend dat we ( alle deelnemers dus) gaan bloggen over bepaalde onderwerpen die ons opgelegd worden. Enfin opgelegd is misschien een heel groot woord, maar we krijgen bepaalde suggesties en moeten ( willen ) daar een blog over schrijven. Er zijn een hoop wijvekes die zullen deelnemen maar ik weet niet hoe het allemaal in zijn werk zal gaan, moeten Moeten we linkjes plaatsen naar andere bloggende wijvekes??

Dat is allemaal een beetje moeilijk voor mij, maar ik wacht het allemaal af en zie wel wat het wordt.

Het enige wat moeilijker en moeilijker wordt is dat ik al zoveel verteld heb! En het zou mij geen haar verwonderen als ik al eens in herhaling begin te vallen, want owee, ik heb al wat afgeschreven. Ik zou heel graag mijn blog eens zien uitgeprint, zodat ik een beetje het gevoel heb een boek geschreven te hebben, haha, want een echt boek schrijven daar zal het wel nooit van komen!

Maar in elk geval, bloggen vind ik nog steeds leuk, ik heb al heel veel mensen leren kennen op die manier en ik kan er elke dag mijn ei kwijt! Jaja Fibromindy is een kakelende kip die verdorie al veel eieren heeft gelegd!

Af en toe zit daar als een een krom ei tussen, of een kleintje , of een grootje, maar ieder eitje dat ik leg ,komt wel recht uit mijn hart geschreven!

24-02-12

facebook met zijn tijdslijn.

Fibromindy zit ook op facebook, weliswaar op mijn gewone naam. Er zijn veel voor-en tegenstanders, dat wet ik. Ik ben pro uiteraard,anders had ik mezelf niet bij toegevoegd. Maar het is handig, vooral om foto's te bekijken, van vrienden, kenissen en kinderen. Vooral als je er eentje zo ver weg hebt zitten! In den beginne toen ik internet was het nog foto's doormailen en zo.

En ik geef toe, ik zit om een zwanske ook niet verlegen, en het schept een band met andere facebookers.

En ik ben zonet zo slim geweest mijn tijdslijn toegevoegd, maar o wee, k snap er geen snars van.

Er staan dus berichten op van heel mijn facebookperiode en nu weet ik niet of ik die moet wissen als ik niet wil dat ze nog gezien worden, want dan heb ik uren werk???!!!

Of moet ik ze net aanvinken als ik ze wil zichtbaar maken. Ja, kweet het, ik wil lopen terwijl ik kan gaan, en moet mijn nieuwsgierigheid af en toe een beetje bedwingen.

K ga eens een beetje ronhangen op FB, wie weet kan me er me iemand helpen.

En k ben ook benieuwd naar mijn allereerste facebookbericht! Haha, opgezocht en dat moet het zijn. Ik zat al een tijd op facebook vooraleer ik doorhad dat ik daar zelf ook berichtjes kon op plaatsen.

amaury geland in new york, aimee zit in dorchester en moeder aan de haard! O jee, toen dacht ik nog dat zijn Canadees liefje een bevlieging was. Maar k ben heel blij met zijn keuze hoor!

19:48 Gepost door fibromindy in Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (4) | Tags: facebook, berichten, tijdslijn |  Facebook

12-02-12

verveling

K zal maar recht met de deur in huis vallen, Fibromindy verveelt zich te pletter! Ik heb nu eenmaal geen zittend gat en hoewel het ik het  huishouden onder fibro-omstandigheden ook maar met mondjesmaat kan uitvoeren, kan ik nu uiteraard nog minder. Maar t ergste is dat ik een paar mensen had verwacht om es langs te komen, maar die hebben er zich vanaf gemaakt met een telefoontje, ja k ben eerlijk ontgoocheld. En als die personen het me vragen zal ik ook wel eerlijk zijn hoewel ik dat beter niet doe.

Er komen heus nog bezoekjes waarop ik me ook ontzettend verheug en ik moet ook realistisch blijven. Het klinkt misschien een beetje een beetje egoistisch van mij te denken dat mensen hun mooie weekend aan mij gaan verknallen. Maar kijk, da's gewoon hoe het voelt.  Ik wil echter dat slechte gevoel niet laten aanzwellen tot het in mijn hoofd een ramp wordt, maar ik heb gewoon behoefte om dit effe te ventileren. T is bovendien maar een banale operatie die niet levensbedreigend is, dus moet ik hier mezelf niet zitten beklagen dat het geen naam heeft ,nietwaar.

En jihaaa, ik heb honderd keer minder pijn dan ik had verwacht, het voelt zelfs bijna als een verlichting.

Misschien is het emotioneel allemaal wat veel geweest, vooral die angst, misschien eist dat nu zijn tol en ben daardoor in een emo-bui en als eens wat rapper op mijn tenen getrapt.Waar ik dan wel dankbaar voor ben is dat mijn mannetje en zijn kinderen superlief en meegaand zijn, als dat geen goeie reden is om me vrolijk te voelen!

En waar ik ook heel blij mee ben zijn met de talrijke sms-en, blogberichtjes en facebookberichtjes van mensen die me noch van haren en pluimen kennen! Mijn cyberwereld is heel belangrijk, want achter al die schermen zitten nu eenmaal mensen en dat kan verdorie deugd doen, waarvoor u allen een dikke merci!

 

20:58 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (6) | Tags: verveling, bezoekjes |  Facebook

15-09-11

Avondritueel: hoe sluit ik mijn pc af!

Ik heb zo mijn eigen manierke om mijn pc s 'avonds af te leggen, tegen dat het spel uiteindelijk zijn laatste zucht geeft komt er een hele boel innerlijke conversatie aan te pas, alleen voer ik die met een laptop die niet antwoord!

Meestal start het met een luidop " ja k ga afsluiten " zodat ze allemaal rondom mij horen dat het welletjes is voor vandaag en het feit dat ik het luidop zeg ook niet meer kan terugkrabbelen!

Na de " ja k ga afsluiten " komt dan nog het volgende maar gewoon in innerlijk gesprek:

-bon, snel nog ne keer kijken of ik nog mailkes heb

- ah hier si, snel nog es antwoorden

-voila hier moet ik ook niet meer aan denken

-Msn?? Zit één van mijn kinderen op msn? Aja mijn zoon, snel nog eens slaapwel zeggen, hoewel het bij hem nog 5 uuur vroeger is en hij zeker nog niet gaat slapen, maar ikke wel hé dus!

-Nog snel ne keer kijken of er nieuwe berichten staan op facebook. "Mm niet veel nieuws , niets bijzonders, de moeite niet om te komen kijken.

-terug naar mijn mails, je weet maar nooit! Ach, er is een reactie op mijn blog binnengekomen, snel even reageren, mja dat kan niet wachten hé!

-Voila si dat is ook af, oei k heb vergeten te kijken in mijn hotmail-mailbox, daar kijk ik haast nooit naar! Mja alleen wat spam, snel wegdoen die handel

- K ben aan t afsluiten hoor ventje!

-Ola daar flikkert een oranje msn lampje, vlug es zien, t is zoon , nog snel es luisteren wat hij te zeggen heeft en dan slaapwel zeggen

-nu moet ik me beginnen haasten, maar toch nog snel es gluren in mijn mailbox, neen, alleen verwijderde berichten, snel die verwijderde berichten in de vuilnisbak kieperen, want als er te veel zijn start mijn pc moeilijker op morgen, allee dat maak ik mezelf toch wijs!

-Neen, Chrissebie , je gaat niet meer naar facebook, of toch snel nog ne keer , neen niets nieuws,

-Allee k ga afsluiten dan maar hé!

-Snel op de bol met windowsvlaggetje klikken en dan op het kleine pijltje dat naar rechts wijst.Dan naar afsluiten! Oef, gedaan.

-Ik wacht tot laptop helemaal afgesloten is , wat toch enige tijd in beslag neemt en ik klap hem dicht met een luide "voila si" en vergewis me snel om te zien of iedereen me gehoord heeft.

-Tot morgen!